sulh ettik mi sevgilim

sen elma ben gök olsam yeterdi

cebimizde ağustos sıcağı

dilimizden düşmeyen “iyi insan” halleri

yakamızın bir köşesinde  mavi umut

diğerinde kahverengi hüzün

karıştırılır elbet

bol şekerli çaylar

değil midir

merhametimizin göstergesi aç kalmış kediler

her ayrılıkta ufalanır

avucumuzun içinde

merhabalar, nasılsınlar, hoşçakallar.

 

değil midir içimizi yakan

eskiden kalma mendillerin beyazlığı,

posta pullarına iliştirilmiş özlemler, arkamızdan dökülen sular…

 

zamana yenik düşünce

sulh ettik sevgilim

sen gök, ben elma oldum

eylüle el uzattık ya

“iyi insan”  iyi bakan insan oldu işte

iki yakayı bir araya getirdik ince bir çiçekle

şekersiz çayları portakallı kurabiyelere sevdirdik

ve yetti merhametimiz susuz kalmış kıtmirlere

bolca dualar ettik gidenlerin ardından

yağmur suyuna bastırdık kenarı işlenmiş mendilleri

saman kağıdına döktük içimizi

en sonunda

kaldı iki göz izi.