Bu söz benim değil
Diyor ya şair “keşke bir İris olsam”
Olsak ya diyorum ben de.
Akan suyun içinde görünmeyen gölge olsak
Ağaçlara asılı kiraz
Yerde dumanı tüten ev
Hayır hayır kocaman gözleri olan
Merhametli bir dev

Dudaklarımda harf izleri
Biraz kanlı
Biraz sancılı
Toplasam hepsini
Duldada kalmış o çocuğun tutar mıyız elini?
Yırtık ceketinde irisler biriktirir miyiz?
Sokak başını dönüp
Uzunca patikada gülüp
Terlemiş avuçlarındaki
Çizikleri öperdik

Parmak ucuyla gösterirdik
Tirşe maviliğini
Boş ver pembeyi, moru
Hatta resmi evrak teranelerini
Sebepsiz ölümleri seviyor irisler
Kaybolan telaşları
Kendi sesimi yuttum diyor İris