oysa yemin edebilirim
bir kanat sesi duyduğuma
koparıp attığın kanatlarımı
görmezden geldim
kırdığın, parçaladığın
sandıkları, zanları
yenileriyle değiştirebilirim
o “gönlümü put sanıp da
kıran kim” diyen şairi
cevapsız bırakabilirim
tüm zalimliğimle

hepsi bir oysaya sığdı
boşluklar bile kaldı hatta
o boşluk ki korkutur beni
ben olmayan birine dönüşürken
ben olan eski halim
bir yabancı olurken bana

ve şimdiki zamandan
mişli geçmiş zamana transfer olurken
tam da o zaman yemin etsem
çimenler sararır
sesini duyduğum kanatları
senin kopardığına
ve o kanat sesleri beni sağır eder
yemin etsem

şimdi beni görmezden gelebilirsin
bunca sandık lekesi arasında
ve yeniden
ve yeniden
ve yeniden
boş bir sayfa açıp
yenilgimin destanını
oradan okuyabilirim sana
nasılsa cüneyt başka yerde
ve nasılsa
“kırılan putların yerine
yenilerini koyan kim”
sorusu işaretsiz kalacak

ve o zalim kahkahayı
hiç kimse üstlenmeyecek
nasılsa