Kendime bile sessizim bu aralar,
aynı sokağı dönüp duruyorum
bir lambanın altında durup,
senin geçtiğin zamanı arıyorum.

Camlarda yansıyan suretler,
hepsi biraz dünden kalma.
Bir kahve soğuyor önümde,
bir şarkı yarıda kalıyor.

Dokunamadığım bir yankı gibi
dolaşıyor adın içimde.
Ne tam unutuluyor,
ne de anılmaya cesaret ediyor insan.


Zaman geçti,
her şey yerini buldu derler.
Oysa hiçbir şey yerini bilmiyor,
ben bile…


Ruhum, eksik bir nefes gibi,
tam dolmadan dağılıyor.
Bir ben kaldım,
bir de biz olamayışımız…