ey kamburum

sırtıma konmuş tacım

toprak olmak üzere olan 

topraksız bir kralım

sayende

 

ey kamburum

“çarşambadır çarşamba” diye tempo tutan

bir düğün kalabalığından yadigârsın

neden sırtlandım seni

ve sen sırtımda yükseldin

sen sırtımda dev bir bensin

benliğimin küçüklüğünü hatırlatan

bir mürebbiyesin bana.

 

ey kamburum

kendini sahile vurmuş bir balina kadar yalnızsın

yeni mekânında

sırtım kadar yakın ve 

sırtım kadar görünmezsin bana