dünya iki hece gök bir

soluksuz koşan atların sırtında

bir deri bir kemik momentum -1

güpegündüz kim görüyorsa yıldızları

o veriyor dünyaya umudu

damarlarından bir acı geçiyor

bir tren

medeniyetler şehrinin derinlikleri, gözleri

vagon vagon geçiyor

insan denilen iki hece

çok değil

ama acılar taşınmakla bitmiyor

insan denilen iki hece

çok değil

her nankör ve kan döken bir köşeyi tutuveriyor

 

güpegündüz kim görüyorsa yıldızları

o veriyor dünyaya umudu

susmak bilmeyen bir suskunluğu

dağların, çöllerin, denizlerin ve sevdaların

tütsülenmiş hatıralarıyla getirip kalbine dokunuyor

ama iz bırakmıyor

hızlı ve yaşlı bir bocalamanın içinde

ölü bir kedi gibi sıçrıyor