bana korkularını getir
dök avuçlarının arasından o ayrıksı suları
günler anımsanmayacak kadar bile kısaldığında şimdi
kızıla çalan şu gün batımlarını bile çok da düşünmeden
dök avuçlarından tüm uğultuları
şu sesin doğduğu yere doğru yükselsin
insan yalnızlığını kazırmış ya durmadan
ya da kendinden bir madeni, ürperten ve hiç bir farkındalığın ağırlaşmadığı
o öylece neşeli yada öylece kedersiz uzanmaların ortasına
dök şimdi avuçlarından o hiç ıslatmayan suları
öylesine hafif ki ağırlıkları hissetmiyorsun da biliyorsun gibi
pamuktan bir taşı taşırcasına ceplerimde
kendimi taşıyorum her gün
ve alışıyorum da buna
günler anımsanmayacak kadar bile kısaldığından beri
namluya yeni sürülmüş bir mermi heyecanıyla
soruyorum bu delicesine akışkanlığı her gün
dalıp gittiğim sulardan geriye yalnızca kurumak mı kalır
kalırsa
kehribar içinde yalnızlığını bir karıncanın
bir mermi hızıyla unutmaya bırak
sonrasını saklar zaman öncesini dök şimdi avuçlarından
