İbrahim’in yıldızları ilk gördüğü geceyi hatırlar mısın?

Satürn’e bağırdı: ‘Sen benim Rabbimsin!’

Öyle mutluydu ki! Seher Yıldızını gördüğünde

 

Ona bağırdı, ‘ Sen benim Rabbimsin’ Ve onlar batıp gittiğinde

Öylece parçalandı. Dostlar! O bize benzer:

Batıp giden yıldızları bir ilahlaştıran da biz değil miyiz?

 

Vefasız yıldızların vefalı yoldaşlarıyız

Porsuk gibi birer toprak kazıcıyız; arka pençelerimizin gerisinde

Uçan kiri hissetmeye aşığız

 

Ve kimse bizi toprağın güzel olmadığına

İkna edemez. Porsuk ruhumuzdur bunu böyle düşünen.

Hayatımızın geri kalanını ıslak tarlalarda

 

Çamurlu ayakkabılarla yürüyerek geçirmeye hazırız.

Yılanın krallığındaki sürgünlere benzeriz.

Aşağıdan geceye bakıp soğan tarlalarında öylece dururuz.

 

(Çeviri: Fatma Zehra)