vakit bu kadar derinken ve benden uzakta

yaşamın sevgilisi her limanda bir ihanete yeltenir

şehrin karmaşası insanların uğursuzluğuna bağlansa

kor ateşte nefretleri pişirmek bana kalır

 

bu düzen’döngü beni ağlatmaz mı günden güne

hiçbir şeyim yok diye ve her şeyim var diye de

nereye ulaşır gökyüzü birbirine ulansa üzgünlüğümden

yağmur yağınca unutulan son pencere zamanla

neden taşlatılır aklı evvellere?

 

kırgın oluşlarım senden değil kimselerden değil

baltalarla savaşa girmek aykırıysa ve bugüne mahsus değilse

bunda oduncunun var mıdır bir suçu?

al işaretle israf ettiğin kıyametleri unutabildiğin kadarıyla

düşünemediğin zamanları yutsan es geçtiklerin genzine gitse

hiç uğuldamayan fırtına mı olur, varıp bir görüngüyü

düşlerine bağla. uyandığında o ulu yatırlar gibi

beni anımsasan ne olur anımsamasan ne?