Can özümde bir bulut kendini kesmiş

Beni artık

Kıyısız bir okyanusa düşen kar tanelerinin

Seyri temizler

Ne vakitsiz bir tövbe

Ne ölüm sonrası sersemliğim

Yeniden başlatamaz bir ulağın getirdiği soluğu

Yerinde durmuş bir gök -varken

Kavmim sinsi bir sessizlik içinde

Patlayınca kıymık saçar her kalbim

Her elim tundranın sazlıklarında gezdirdikçe çoğalırdı

Kartallar kanatlarını sermiş

Hafızalar hatıralarını

Ne kadar gizlenmek için örtünsen de perdelerine

Perdeye sinmişti kokun

Bir şansım daha olsaydı eğer

Sözlerle tırmalayıp küsüp gideceğime

Verdiğin kadar yaşamı

Verdiğin kadar ölümü

İçime çekerdim

Can özüme