Anlardan birindeyim
Şu an dediğimde aslında geçmiş olan
Teslim oldum
İçeri döndü kayıp gün
Anlardan birindeyim
Üzerine yükseklik korkusu sinmiş gibi kaçkın, köşe, uç, keskin kenardan
Ve tabi balkonsuz evlere çekilir gözüm
Seni yormadan geçtiysem demeyi umuyordum, her geçmiş zaman, geçmiş nokta
Ama hep çok üzgünüm
Başıbozuk suların ve dağınık saçların ardından hep kendimi getiriyorum
Sen
Gümüş, köşesiz, uçsuz bir tepside kendini sunarken gönlüm
Kim kendini senin yerine koyar bilseydin keşke
Bu uzun suskunlukların peşine
Taşınan hafiflikleri dağıtabilseydin
Ağır olan ağırlığıyla kalsaydı ya hep
Belki bundandı yürümenin keyfi saatlerce
Ve hep durduğun ya da döndüğün an kendine
Ağır ya da hafif her şey seninledir
İnsan, insan mıdır? İnsan sanmak mıdır? Bir an bile özünden ayrı
Ya da başlamış mı daha doğmadan yürüyüşe sonuna anların
