Anlardan birindeyim

Şu an dediğimde aslında geçmiş olan

Teslim oldum

İçeri döndü kayıp gün

Anlardan birindeyim

Üzerine yükseklik korkusu sinmiş gibi kaçkın, köşe, uç, keskin kenardan

Ve tabi balkonsuz evlere çekilir gözüm

Seni yormadan geçtiysem demeyi umuyordum, her geçmiş zaman, geçmiş nokta

Ama hep çok üzgünüm

Başıbozuk suların ve dağınık saçların ardından hep kendimi getiriyorum

Sen

Gümüş, köşesiz, uçsuz bir tepside kendini sunarken gönlüm

Kim kendini senin yerine koyar bilseydin keşke

Bu uzun suskunlukların peşine

Taşınan hafiflikleri dağıtabilseydin

Ağır olan ağırlığıyla kalsaydı ya hep

Belki bundandı yürümenin keyfi saatlerce

Ve hep durduğun ya da döndüğün an kendine

Ağır ya da hafif her şey seninledir

İnsan, insan mıdır? İnsan sanmak mıdır? Bir an bile özünden ayrı

Ya da başlamış mı daha doğmadan yürüyüşe sonuna anların