I.
dudağımdaki yarayı yoldum
küçük gül goncası gibi düştü yere
aldım onu sakladım
belki bir gün biri alır da yarasına sürer diye

II.
insan en çok kendini bilir
en çok kendinden kaçar
kendine yabancı kendine misafirdir en çok
insan en çok kendine acır ve kendinde dirilir tekrardan

I.
avucumdaki sesi tuttum
serçe kuşunun ağıdına benziyordu iniltisi
aldım göğe fırlattım
birinin koynuna düşer diye

II.
insan kendini kendisine benzeyende bulur
iki insan tek ayna olur
yorulur insan birinin gölgesinde durulur
yüzünü yüzüne sürer

I.
ayağımdaki düşü aldım turuncu güneşe astım
yeşil elma kokusuna dönüştü
aldım alnıma koydum
biri alıp öper diye

II.
insan en çok kendine yenilir
yine kendiyle yenilenir
beyazlaşır, bulaşır; kendine benzeyenin kaburgularında iyeleşir

I.
kalbimde bir pencere açtım
bir hayâle benziyordu içi
aldım insanoğluna verdim
alıp bir gövdeye sarsın diye

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir