“âhenk ebediyyen kesilir”
                                Yahya Kemal 

ey kalbim kırılma
incinme bunca hengamede
desem duyar mısın?
duysan anlar mısın?
anlasan uyar mısın?
bu sözlere

bir tambur telinin
koptuğu yerden başlıyor sessizlik
oysa biraz daha uzasaydı
bütün o kelimeler parçalanmazdı
“bir bitmeyecek şevk verirken beste”
bir tambur telinin koptuğu yerden
bağlanıyoruz sessizliğe

ey kopuk tambur teli
sende temrin ettim kelimesizliği
senden öğrendim
her rindin bildiği encâmı

ey içime birikmiş
size ulaşmadan küflenmiş kelimeler
boynuma asılı yaftada yazılı
kimsenin okumadığı harfler
derinden bakamadığım gözleriniz
bana hep kapalı kaldı nedense
bütün mevsimler boyunca
bahar hariç değil

ey kalbim kırılma
kilitlendiğin şu fani gövdede
sayıklamayı bırak
tambur telinin koptuğu yerde
beklemeye devam et
incinsen de
kırılsan da
sus