Yer gök karakatran
kapandı o siyah şişenin
sıkı kapağı
ben varım
soluksuz
ışıksız
bilisiz
Huzurlu olma sevgilim
kıyamet yakın
birazdan bütün dallardan
bütün meyvalar
bütün göklerden kuşlar
düşecekler
sallanıp silkelenecek yer
toprağın yarıklarından
fışkırıp çıkacak ölüm
Huzurlu olma sevgilim
merhabayı kes mahalleliden
minicik bir çalıkuşu
ölsün çitin dikenli tellerinde
durgun mu durgun
çürüdü sularımız
ellerimiz kanamaklı
Beni anlamadı
sabahın körünü kurşuna dizenler
anlamadı beni
şafak gülümseyerek geçti
yanımdan
gün göz kırptı doğarken
ölümüme
Denizin hızla gelip
kayalara çarptığı
yerde
bir avuç toz bulutu
herşey
Ölüm pederşahî bir aile
gırtlağımda
bir bıçak
dört yanım duvar
önüm ardım uçurum
Elveda demedim
hayatımda kimseye
bir yürek gibi taşıdığım
yüreğimi
yüreğimde
Elveda…

Elveda… derken, merhaba! diyesim geldi oysa ki
O kıyametin o tufanın ortasında hiç korkmadan tedirgin olmadan, yeniden doğmuş gibi hissettiren,her şey o kadar çabuk olup bitti ki, bu muydu? Bu kadar mıydı? dedirten dizeler
Bu da geçer Ya Hû…….
Kanırtan şiir..kanatan elveda…şairin hüzün makamında birikmiş davudi sesi..
Şiiri okuyan ölüyorsa.. Şiiri yazana ne oluyor? Bilemedim.
Ahhhhh elveda demekten hiç hoşlanmam ama ne müthiş bir şiir.