Yer gök karakatran
kapandı o siyah şişenin 
sıkı kapağı
ben varım
soluksuz
ışıksız
bilisiz
 
Huzurlu olma sevgilim
kıyamet yakın 
birazdan bütün dallardan
bütün meyvalar
bütün göklerden kuşlar
düşecekler 
sallanıp silkelenecek yer
toprağın yarıklarından 
fışkırıp çıkacak ölüm
 
Huzurlu olma sevgilim
merhabayı kes mahalleliden
minicik bir çalıkuşu
ölsün çitin dikenli tellerinde 
durgun mu durgun 
çürüdü sularımız
ellerimiz kanamaklı 
 
Beni anlamadı 
sabahın körünü kurşuna dizenler
anlamadı beni
şafak gülümseyerek geçti
yanımdan 
gün göz kırptı doğarken
ölümüme
 
Denizin hızla gelip
kayalara çarptığı
yerde
bir avuç toz bulutu 
herşey 
 
Ölüm pederşahî bir aile
gırtlağımda
bir bıçak
dört yanım duvar
önüm ardım uçurum
 
Elveda demedim
hayatımda kimseye
bir yürek gibi taşıdığım
yüreğimi
yüreğimde
 
Elveda…

“Elveda, Cumali Ünaldı Hasannebioğlu” için 4 yorum

  • Elveda… derken, merhaba! diyesim geldi oysa ki
    O kıyametin o tufanın ortasında hiç korkmadan tedirgin olmadan, yeniden doğmuş gibi hissettiren,her şey o kadar çabuk olup bitti ki, bu muydu? Bu kadar mıydı? dedirten dizeler

  • Kanırtan şiir..kanatan elveda…şairin hüzün makamında birikmiş davudi sesi..
    Şiiri okuyan ölüyorsa.. Şiiri yazana ne oluyor? Bilemedim.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir