Kendisine alışılmamış olan
Şeylerin ritmine inanıyorum ben.
Vahşidir zaman
İnancın bedeninden koparır yiyeceği eti.
Tanrı nefesinden mülhem
Değilse eğer
Vücutsuzluğa katıldığımızda alır ancak
Kusursuzluk koynuna bizi.
En güzel imkânsızlığımızdır
Yaratılmış olmak.
Varlığın tek müjdemiz tanrım, uzaklaştırma bizi!

Hazineye gerek yok
Eksilmez olanın kollarından
Yeter ki düşürmesin dalgınlık

Kabuğu çatlamadan
Dudakta öylece kalmış
Bereketsiz kelimelerle gidiyor kendine insan
İşte bunun için
Kendisine alışılmamış olan
Şeylerin ritmine inanıyorum ben

Kalabalığa gerek yok
Hatırasızlıkla varılabilir tanrıya ancak

(Ocak – Şubat 2022)

NOT: Bu şiir, bölümler halinde yazılmış, henüz bir adı olmayan uzun bir şiirin bir bölümüdür. Bu bölüme verilmiş olan isim, yayın dolayısıyla zorunlu olarak verilmiş geçici bir isimdir, muhtemelen kitaplaşırken bu ismi almayacaktır.