Avlumuzun çift kanatlı kapısı kolay açılırdı
Babamın neşeli duruşundan mülhemdi bu
Komşularımızın kanatları yoktu
Sol kanadı açarak sağ ayaklarıyla
İlk adımlarını bir tebessüm eşliğinde
İleri doğru atarlardı

İlk acıktığımda böyleydi
Son acıktığımda ise
Annemin çehresini toprak birdenbire örtüvermişti
Beni tombul yanaklarının arasında
Genişçe açılan ve sonsuzca gülen ağzıyla
Sayısız kere öptüğü kaldı geriye
Yanaklarım tombul oldu yüzüm güleç

Doğduğu gün
Annesinden sonsuzca ayrılmış Kerem’den
Gördüğüm işkenceleri
Onca yıl düşündüm
Nedensiz buldum
Sorusuz buldum
Acıkmasız buldum

Yüzünde tuhaf bir solgunlukla Kerem
Acı verdiği yerden bakardı bana

Şimdi acıktığım
Ve acı çektiğim her seferinde
Kilometrelerce uzaktan
Toprağın altındaki yüzünü görüyorum annemin
Ona söylemek istiyorum
Annesizliğin mutlak ve katıksız çıkmazını
Yaratılmış olmanın doğasına
Daha yakın bulduğumu

Kerem’i
Şiddetli çaresizliği içerisinde
Daha anlaşılır buluyorum bugün

Sevgili Kerem
Dünyanın kımıltısını ikimizden ilk hisseden senmişsin