Bir masal geçiyor fikrimin çocukluğundan
Bir yıldız gelip duruyor masalların tam karşısına
Masal çocuk oluyor birden; çocuksa masal
Bir yıldız gelip durmasa alnacında masalımın
Masal, bu defa masal olmaktan çıkardı belki de
Kim bilir?

Bir yıldız geçti, diye çırpınırdı sevinçten
Konu komşu bütün çocuklar; yaz günleri ve evlerden
Damlara göç vardı belki de göç değildi de
Göğün yüzünde parlayan; yıldızların el sallamasıydı
Bütün bu sıcacık ve gösterişsiz yaşananlar

Bir çocuk ses veriyordur; yankılanıyordur çocuğun
Çığlık çığlığa sesi, o yıldızı olmayan gecelerde bir ürpertidir
Bir anneye mi uzanıyordu acaba ta göğün yüzüne mi?
Annenin öldüğü yerdedir belki, ellerimizde meşalelerle
Gidip bakalım çocuklar; oradadır belki çocuğun
Annesinin ardından yolladığıdır da bulamadığıdır

Bir masal bir nineye yaslanmış da göneniyor
Var oldukça dünya, nineden çocuğa anlatıla anlatıla
Kâh üzgün kâh sevinçle geçiyordur hayat
Bir annenin yıldızıdır çocuk; masal masal içinde
Hiç mi hiç ağlamasın ister anneler
Çocuktur işte, saf ve masum; oturmuş da oradan
Bütün insanlığa el sallar