Sanki
Bu zamana ait değilmişim gibi
Ruhumda geçmişin dokusu
Burada mesele yaş değil
Beden yürüyor ama
Saatler bir yerde bozuldu

Terk edilmiş, sokağa hakim bir evin bana benzerliği
Dışarıdan bakan vay be diyor
İçeri giren ağlıyor
Yalnızlığın derin hüzün kokusu

Dışım yıkık dökük kir pas
Gülüşlerimde cam kırıkları
Pencerelerimden sızan sesler
Bahçe, duvar, salon, yarım kalmış hikayeler
İçim köşe bucak anılarla dolu

Aslında anlamadığım kişi kendimim
Vücudum benden izin almadan yaşlandı
Ruhum izin vermem için hala kapıda bekliyor
Beden anlaşmayı bozdu,
gönlüm hala müzakere istiyor
Zaman tek taraflı ve tozlu.

Bakınca şöyle
İçeride hayat bitmiş
Dışarıda kira kontratı devam ediyor
Çünkü derler ya
çoğu insan
Yirmi beşinde ölüyor
Yetmiş beşinde gömülüyor

Ama bir sabah
Çıksa da anahtar paslı
Kilidi zorlasam, kapı gıcırdasa
İçimdeki küskün cama vursa
Aç kapıyı
Belki o gün, sadece o gün
Yirmi beşinde ölmem
Yetmiş beşinde doğarım