Sen derim.
Girizgahı vahim bil cümlenin.
Ansızın içerisine düşen bir acının arzı gibi.
Hepsi birbirine eklidir bu hislerin
Hepsi senle başlar hepsi senle mi biter?
Sen derim.
Nasıl olmuşsan merkezi hemhalimin
Gülerim gözlerimdesin
Çocuk kalan şen yanımda renkli fasulye şekerindesin
Yorulmayan tüm oyunların birdirbiri ebenin dediği gibisin
Sen derim.
Bir de ağlarım gözlerimden dökülensin
Düşe kalka büyürken kanayan dizim, sıyrılan dirseğim
İlk saklanışım kovalayanımdan
Sokak boyu çılgınca kaybolan çocukluğumdan
Sen derim.
Ergence çatışan tüm zihinsel zıtlıklarımda
Çatılı kaşlarımda şikirsiz bir bakışımda
Şöyle bir başıma bir kuytuda
Sessiz tüm avareliklerin ortasında
Kimsesiz kalışımda
Sen derim.
Birden değişir yüzüm bozuluverir aynım.
Sıtmaya tutulmuş gibi titrer.
Korkmaya başlarım
Sen derim.
Ayaklanıp da birden depreşiverir dertlerim.
Anlarım ki geliyorlar birer ikişer.
Yokluk, hiçlik, ölüm uzanır bu liste.
Bak
Toplanıyorlar sağdan soldan işte.
Sen derim.
Seslerini yükseltiverirler birazdan.
Sloganlar havalarda uçuşur.
Protestolar, pankartlar…
Kargaşa, itiş kakış başlar ahan da tam şuramda.
Kavganın ortasında bulurum kendimi tam da o anda.
Sen derim.
Bir de bakıvermişim kan revanım.
Ağzım burnum kırılmış.
Kolum dalım tutmaz.
Tutulmuşum.
Gözüm özüm görmez
Duymaz olmuşum.
Sen derim.
Kaçamam, sığınamam yok ki hiçbir yerim.
Sen içimdeki çıkmaz sokak sen içimdeki kederim.
Sen fikrimdeki sevap sen işlediğim günah.
Sen sevdam sen davam.
Çocukça neşem gençlikte endişem
Bilmediğim her ne varsa tüm gerçekliğim