119.
Âşık olmak berraklaştırır; hem gövdeyi hem ruhu.
Görenleriniz var mıdır, bilmiyorum: ben ömrümde bir kere gördüğümü düşünüyorum bu gövdeyi ve ruhu.
Gelirdi, uzaklardan gelirdi, sevdiği kızdan minnacık, miniminnacık olsun bir haber alabilmek için günlerce beklerdi. Kızın babası (özellikle babası), ailesi kaskatı bir öfke yumağı kesilmişti âşığa karşı. Biz ise onunla sırdaş olmuştuk.
Gelir, zamana ve günübirliğe tabi olmaksızın öylece bekler, gezinir, kıvranırdı civarlarda. Nefesinde ve çehresinde, ruhunda ve gövdesinde aşk dimdik dururdu. Görürdüm bunu.
Hayat, bu âşığa büyük bir armağan verdi ve aşkı ona mülk kıldı: kızı, başkasına verdiler.
Adını bir türlü hatırlayamadım bu aşk adamının.
120.
Hakiki aşk için, bulunulan bir mekân, arzulanan bir şahıs, gerçekleşen bir yolculuk… yoktur. Aşk, mecazdır çünkü. Mutlak anlamıyla âşık olmak, yok olmaktır. Ne mekân, ne hedef, ne yol…
121.
Pasaportu yeniledim.
Kosova’ya davet ettiler. Prizren’e.
Konu: Nuri Pakdil.
Gideceğim.
122.
Yayınevi kurmak için yalısını satan öykücümüz kimdi?
Yalı ve öykü.
İkisi bir arada düşünülemezmiş gibi sanki… Sanki!
Hep böyle bildik.
123.
Şiir gelince, geleni mübarek tutan şairler katı diye bir makam vardır bence.
*
Şiiri keşfetme ve şiir zevkine erme nimeti verilmiş okur makamı diye de bir şey vardır.
124.
Mustafa Kirenci Sezai Karakoç’u anlatıyor: “Hesap makinesi kullanmazdı. Bilhassa 70 yaşından sonra hatırlama, hafızasını koruma ve işletme konusunda hassasiyetleri artmıştı. Bir defasında bir kitabın maliyetini çıkarmak istemiş, ben de hesap makinesini kendisine doğru götürdüğümde, “Yok yok verme, zihinden yaparım, egzersiz için lazım.” demişti. Üç-dört haneli rakamları zihninden çarpardı.” (Türk Dili, Eylül 2025).
125.
“Ataraksiya”
Edebiyat ortamımızı, bazen, bu kelimeyle izah edebiliyorum.
Ataraksiya’nın tanımını sözlükler şöyle veriyor: Kişide, tepki yokluğu, bu nedenle oluşan durgunluk durumu, hiçbir etkiyle uyarılamayan ruh dinginliği, acıya da sevince de ilgisizlik.
Tanımda geçen “dinginlik” ifadesinden öyle pek olumlu şeyler çıkarmaya gerek yok. Düpedüz tepki yokluğundan, mutlak ilgisizlik durumdan, iyiye de kötüye de kayıtsız kalmaktan bahsediyoruz biz.
Edebiyat ortamımızda, sanki, tuhaf bir ataraksiya hali var.
Sinir hastalarına verilen ilaçlardan birinin adı da “ataraks”mış. Bir tür sakinleştirici. Sakinleşmek nasıl bir şey ki! Avanaklaşır insan.
