-25 EYLÜL 2025-

 

CILIZ BİR DERE 

gibi akıyor artık 

bana

âşık olmanın külliyâtı

 

YÜREĞİMDEN 

gürül gürül akan o kaynak

o dilruba su 

kuru çakılların altında yitik 

bir kurudere 

bu göğün 

gömgök küskünü

yitirir kendi dönüşünü

devrânı dervişlerin

bir berduş seyrânı imdi

 

ALTUNLAR, AĞÇELER içre

yatmaklığımdan yeğdir

kara taş üzre uzanıp gökyüzünü

‘yasemen’ kokularıyla 

içime çektiğim gece ot 

ve ıslak toprak kokusu ve bilimum 

yaz böceği 

âh o yakarışlar

o ses çağlayanları

 

GİBİ SÜRÜP GİDİYOR biçare

ömrümüz o sırpıncak, o sürtüne

sürtüne bileylenmiş kar buzu, o cam

gibi kaygan sabilik günleri 

 

Ben bir yürek bıraktım dağıldığımız

köşe taşı üzre

mahcup ve herşeyi kaydeden 

bir çocukluk 

ile birlikte

kenarları kıvrık, sarı

eski

bir defter biçiminde belki

yapraklarını tek tek bırakarak 

ayak izimde

 

TAŞRAYA

çıkmak derler gönlümüzün biraz

dışında ufku kapalı gri bir

gökyüzünde 

lime lime olup dökülürken herşey 

bir mola verse kötülük

bir dursa 

sabahı budayıp geçen şu mitralyöz 

sesleri, her biri göğün yüzünde asılı 

bulut ölüleri

 

SUMUD

şimdi hışır hışır 

ve öpe öpe denizleri toprağın

birleştiği yere serpe serpe devşirdiği

közleri 

 

tüm dünyadan aldıklarını, mayalayıp

dünyaya verdikleri

 

aşkolsun, aşkolsun

aşkolsun o bir

‘dünya yüreği’

 

GAZZE

simgesi ölümün ve yaşamanın

bildirgesi

[vahşi kapitalizmin çarkında

savrulurken dünya]

bir çiçek, bir gonca, bir duruş gibi 

soylu bir duruş gibi dimdik 

fışkırıp kayalardan, o tozlu enkaz

arasından yıkıntılardan 

bize 

göğermeyi öğretti.

 

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir