-25 EYLÜL 2025-
CILIZ BİR DERE
gibi akıyor artık
bana
âşık olmanın külliyâtı
YÜREĞİMDEN
gürül gürül akan o kaynak
o dilruba su
kuru çakılların altında yitik
bir kurudere
bu göğün
gömgök küskünü
yitirir kendi dönüşünü
devrânı dervişlerin
bir berduş seyrânı imdi
ALTUNLAR, AĞÇELER içre
yatmaklığımdan yeğdir
kara taş üzre uzanıp gökyüzünü
‘yasemen’ kokularıyla
içime çektiğim gece ot
ve ıslak toprak kokusu ve bilimum
yaz böceği
âh o yakarışlar
o ses çağlayanları
GİBİ SÜRÜP GİDİYOR biçare
ömrümüz o sırpıncak, o sürtüne
sürtüne bileylenmiş kar buzu, o cam
gibi kaygan sabilik günleri
Ben bir yürek bıraktım dağıldığımız
köşe taşı üzre
mahcup ve herşeyi kaydeden
bir çocukluk
ile birlikte
kenarları kıvrık, sarı
eski
bir defter biçiminde belki
yapraklarını tek tek bırakarak
ayak izimde
TAŞRAYA
çıkmak derler gönlümüzün biraz
dışında ufku kapalı gri bir
gökyüzünde
lime lime olup dökülürken herşey
bir mola verse kötülük
bir dursa
sabahı budayıp geçen şu mitralyöz
sesleri, her biri göğün yüzünde asılı
bulut ölüleri
SUMUD
şimdi hışır hışır
ve öpe öpe denizleri toprağın
birleştiği yere serpe serpe devşirdiği
közleri
tüm dünyadan aldıklarını, mayalayıp
dünyaya verdikleri
aşkolsun, aşkolsun
aşkolsun o bir
‘dünya yüreği’
GAZZE
simgesi ölümün ve yaşamanın
bildirgesi
[vahşi kapitalizmin çarkında
savrulurken dünya]
bir çiçek, bir gonca, bir duruş gibi
soylu bir duruş gibi dimdik
fışkırıp kayalardan, o tozlu enkaz
arasından yıkıntılardan
bize
göğermeyi öğretti.
