Ömer Yalçınova için…

Bir düğün bir cenaze

Medeniyet tasavvurunun son temsilcisini de kaybettik abi

Tanıdık, tanımadık herkes de oradaydı

 

Hüzün uzun zamandır görüşememiş ruhların hasretli tesellisiymiş

Sarıldık birbirimize

“Biz ne zaman iyi olacağız?” diye sordun ya bana

Hiçbir zaman demekse yüreğimizin zoru

 

“Biz ne zaman iyi olacağız?” değildi asıl soru

Ne zaman ve nereye demek gözlerde takılı kalan kederli hıçkırık

Sarıldık birbirimize ve sen gittin

Ayrıldık

 

Arabanın radyosunda bir şarkı çalmaya başladı uzaklaşırken

Belki güneş ikimiz için de doğar

Belki korkuları hayallerimiz boğar

 

Yıkılanlar inşa ediliyormuş abi

Ama eskiye olan özlem bırakmıyormuş yakamızı

 

Gelmiştim bak, bir elinde gökyüzü var mı hala?

Ötekinde kayıp giden yıldızlar

Biz yaralarını saramayan yaralılardanız ya hani

Nereye gidiyorsun abi?