Rahm-ı sıla, bir başka adı ölümün
Işıkların yanması, bir ceylânın
uçuruma atlamadan önceki son
bakışı geriye: Akşam olmuş! Bu el
pas, bütün mümkünleri zorlayarak
Senin adını bile unutabilirim
Aşk, biraz da öyle bir şey işte, ağır
çekimde
Bir duvar var gömüldüğün yerle
benim aramda, ölümün ansızınlığı
sardunya ve ıtır yaprağı nice
kentsoyluysa, ceviz de öyle bedevi/
sadece bahar kokusu
dağıt dağıt dağıt beni ve bir daha
toplama
öyle garkolmuş bir çift menekşeye,
kalsın.
Yazmak istediğim, söylemek
istediğim, sevmek istediğim
nice şeyler yok artık
bir tek, bir!
“Benim nâmım buralara gelmemiş!”
Sen yoksun ki
namın olsun
Şurdan bir teklik atsana kumar için:
Hayatına!
En güzel gözü arıyorum en güzel yüzü
sen bir cansın, can
böyle güzel
meşketmeli ölümü
En sonunda o yaralı kalbi bulacağım
bana anlatacak anlatacak
delikanlılığın kitabında neyi nasıl
diyorlarsa öyle
O kadar kanırtıyor ki içimi
ince ince kanayıp duruyor böylece
kıymığın diğer ucu
sıza sıza toprağa
geriye ne kalıyor?
Ufukta bir yürek! Yaralı!
‘Mecrûh’tu unuttuğum kelime
Başlık olsun diye bu şiire
