Rahm-ı sıla, bir başka adı ölümün 
Işıkların yanması, bir ceylânın 
uçuruma atlamadan önceki son
bakışı geriye: Akşam olmuş! Bu el
pas, bütün mümkünleri zorlayarak
 
Senin adını bile unutabilirim
Aşk, biraz da öyle bir şey işte, ağır
çekimde
Bir duvar var gömüldüğün yerle
benim aramda, ölümün ansızınlığı
sardunya ve ıtır yaprağı nice
kentsoyluysa, ceviz de öyle bedevi/
sadece bahar kokusu
dağıt dağıt dağıt beni ve bir daha
toplama
öyle garkolmuş bir çift menekşeye,
kalsın. 
 
Yazmak istediğim, söylemek
istediğim, sevmek istediğim 
nice şeyler yok artık
bir tek, bir!
 
“Benim nâmım buralara gelmemiş!” 
Sen yoksun ki
namın olsun
Şurdan bir teklik atsana kumar için:
Hayatına!
 
En güzel gözü arıyorum en güzel yüzü 
sen bir cansın, can
böyle güzel 
meşketmeli ölümü
 
En sonunda o yaralı kalbi bulacağım 
bana anlatacak anlatacak
delikanlılığın kitabında neyi nasıl
diyorlarsa öyle
 
O kadar kanırtıyor ki içimi 
ince ince kanayıp duruyor böylece
kıymığın diğer ucu
sıza sıza toprağa 
geriye ne kalıyor? 
Ufukta bir yürek! Yaralı!
 
‘Mecrûh’tu unuttuğum kelime
Başlık olsun diye bu şiire
 

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir