“Aranızda günahsız olan, ona ilk taşı atsın!”

Hz. İsa, Yuhanna İncili 8. Bölüm

Gecenin camdan parlaklığı yeryüzünün temiz havasına sirayet etmiş, kışın yansıması olan buzdan heykeller çatı saçaklarından damlıyordu. Denizden gelen yosun kokusu baharı anımsatsa da soğuk, ciğerlerime tazeliğini bıçak keskinliğinde dolduruyordu. Etrafı sakince seyrettim. Picasso’nun tablolarından birinin içine sıkışmış gibiydim. Yanımda olsaydı eğer mavi hayaller yerine siyahın gerçekliğini kullanmak isteyebilirdi. Karanlığın yer yer grilerle buluştuğu zeminin toprak rengini gündüz gözüyle görmemiş olsam kapkara olduğuna yemin edebilirdim. Siyah gökyüzü ufuklarda deniz ile hasretini sonlandırıyor, tek beden olmuşçasına kavuşuyordu. Esintinin saçlarıma vuran nemi, ıslak başımın kurumasına engel oluyordu. Kalın paltoma rağmen titreyen bedenim soğuğun alacasını hücrelerine hapsediyordu. Buraya doğanın temaşasını izlemeye gelmedim. Kaçış temasını ayağıma vuran dalgaların çabucak ait olduğu yere geri dönmesiyle henüz çocukken öğrendim ben. Herkes bir gün özünün sıcak kucağına temas edecekti. Elimle kötü ruhları kovar gibi kışkışlamak yetersizdi gerçeğimi. Yürüyüş boyunca elimi tutan sessiz bedenin dudaklarından zorla döküldükleri anlaşılan birkaç sözcük kulaklarımda yankılandı: “Üşüyor musun?” dedi. Üşüyordum. İliklerime kadar hissettiğim soğuk bedenimin titremesine sebep oluyordu ama topluma açık bir yerde konuşmak beni kararlılığımdan vazgeçirebilirdi. İnsanların varlığından etkilenip söylemek istediklerimden geri durabilirdim. Konuşacaklarımıza eşlik eden tek şey bu manzara olmalıydı. Manzaranın şahitliğinin konuşmayı daha anlamlı kılacağını düşündüm. Düşüncelerin zaptından kurtulup sonunda: “Hayır, üşümüyorum.” diyebildim. Onayladığını gösteren bir baş eğişle karşılık verdi. Bu bizim lügatimizde “pekâlâ” demekti. Teknelerin dalgaların acımasızlığıyla boğuştuğu, hoyratça sallanıp durduğu iskeleye yaklaşmıştık. İskelenin arkasına gizlenen dar girişli bir burun vardı. Burnun ucunda ışıklarıyla geceyi aydınlatan bir fener bulunuyordu. Daha önce defalarca yaptığımız gibi korunaksız tellerin üzerinden tırmanarak fenerin olduğu yere yöneldik. Çakıl taşlarıyla döşenmiş ince yolun iki tarafından da deniz ve kayalıklar görünüyordu. Sert dalgaların dövdüğü kayalar yosun kaplıydı. Dalgalara rağmen ıslaklığını da hiç önemsemeden kayaların üzerine oturmakta kararlıydık. Deniz ve rüzgârın sesinden başka misafirimiz yoktu. Fenerin ışığının altına gelen bir kayalığa doğru yöneldim. Elimden yumuşak bir şekilde çekip “Hayır.” dedi. Neden, diye sormadım. Işığın bizi aydınlatmasını istemediğini anladım. Onun vücuduyla bizi yönlendirdiği daha loş görünen ıslak, soğuk, kaygan zemine yerleşmeye çalıştım. Yosun izinin paltomda oluşturacağı hareleri umursamıyordum. O da yakınıma yerleşti. Göğsü sağ kolumun ve sırtımın bir bölümünün hizasında çarpıyordu. Nemli burnunun ucu boynumda gezintiye çıkmıştı. Dokunuşları serin ve ıslaktı. Buna rağmen nefesi tüm bedenimi yakan bir ateşe dönüştü. “Hayır, dur!” dedim. Bedenimi kollarımdan tutup kendine çevirdi. Bir sırrı arıyormuş gibi suratıma baktı. Buraya gelmeyi ben istemiştim. Dokunmasına olan itirazımı anlamlandırmaya çalışan ve araştıran gözleri keskinleşti. Ağlamamak için bakışlarımı kaçırdım. Eğdiğim başımı çenemden tutarak kendine yaklaştırdı ve dudaklarımı yumuşak bir şekilde öptü. Sonra geri çekilip yüzümün ifadesini izlemeye koyuldu. Tekrar yaklaşmak istediğinde ise göğsüne doğru tuttuğum ellerimle onu ittirdim. “Sana neler oluyor?” diye bağırdı. Öfkenin şiddetini kulaklarımda hissettim. Ayrılmak istediğimi söylediğimde gurur, sinir, hayal kırıklığı ve şaşkınlığın iç içe geçtiği surat ifadesi ile “Çocukça davranıyorsun, anlamıyorum.” gibi bir şeyler bocaladı dili. On yılı aşkın süredir devam eden bu ilişkinin giden tarafı hiç ben olmamıştım. Yusuf, defalarca benden vazgeçmiş ama postunu sermek için her defasında bu dükkâna geri dönmüştü. Gidişine mâni olmaya çalışmayıp gözümden akan yaşlar ile onu uğurlamış, döndüğünde ise hasretle bağrıma basmıştım. Aşkı beklentilerden ziyade hep bir kabul ediş ile verilenle yetinerek yaşamıştım. Aşkta manayı bulmuş, maddeyi aramamıştım. Her şeye rağmen onu seviyordum. Yanında duruyor olmak bile irademi baskısı altına aldığından kararımdan vazgeçmemek için ondan uzaklaşmalıydım. Ayağa kalktığımda beni tutmak için uzandı. “Buraya kadar… Bitti, kararımı verdim, bir daha görüşmeyeceğiz.” gibi kesinlik bildiren cümlelerimi beni alıkoymaması için peş peşe sıraladım. Beni tekrar tutup sımsıkı sarılsa her şeyden, kendimden bile vazgeçeceğimi adım gibi biliyordum. Nefsimin en büyük zaafı Yusuf’tu. Züleyha’yı elinde meyve bıçağı olmadan tüm ruhuyla hisseden, anlayan bendim. Bitmeyecek gibi görünen yoldan hızlı adımlarla geri dönerken tüm benliğim arkamda bıraktığım aşka doğru koşuyordu. Ruhum zerrelerine ayrılmış demir parçacıkları andırıyordu. Yusuf, beni toparlayan bir mıknatıs gibiydi. Onu arkamda bırakıp ondan uzaklaşırken parçalara ayrılan ruhumun binlerce satırını bilinmeyen diyarlardaki gizli sandıklara sakladım. Sonsuza dek sussunlar diye… Etten duvarlara haykırmayacaktım artık. Beni anlamaları için el açıp yalvarmayacaktım beni tanıdığını sanan beşerî mahlukata. Aczimi kendim sonlandırmıştım. Yusuf’u ellerinden tutarak başladığımız yere getirip onu ellerimle derin bir kuyuya itmiştim. On sene önce burada aşka salınan bir oltaya takılmıştı yüreğim. Onunla birlikte geleceğe fütursuzca yelken açmıştık. Mayıs ayının ortalarıydı. Güneş, kuş cıvıltıları eşliğinde en ılık yüzüyle gülümsüyordu. Baharın göz kamaştıran ışıltısı insanlara zuhur etmişti. Kalabalığın içindeki yüzler neşeli ve canlı görünüyordu. Masmavi denizin üzerinde martılar, meltemin eşlik etmesiyle kanat çırpıyordu. Rüzgâr elimdeki ders notlarını savurmuş, deniz onları derinliğine sürükleyerek benden koparmıştı. Telaş içinde henüz denize sürüklenmemiş olan birkaç kâğıdın peşinden nafile koşturuyordum. Güneş kadar sıcak bir gülümsemeyle yardımıma koşan genç adam, uçurtma misali gökyüzünde dalgalanan kâğıtlardan birini yakaladı. Bana: “Yakaladım.” dedi. Sayfaların birçoğu denizdeki balıklara eşlik ediyordu. Kurtarabildiklerimize umutsuzca bakarken ona teşekkür ettim. Elini bana doğru uzatırken “Yusuf ben.” dedi. Mahcup bakışlarımı ona yönelttim. Siyah, gür, dalgalı saçları alnına dökülmüş, sıcaklık ve koşturma esmer teninde bir iki damla olarak zuhur etmişti. Sakalları düzgün kesilmişti. Omuzları ise tüm dünyayı kucaklıyormuşçasına dinç ve güçlü görünmesine sebep oluyordu. Uzun boyu, biçimli vücudunu gören Michelangelo, Davut heykelini beğenmeyip parçalardı. Doğduğumda kulağıma hangi adı fısıldadıkları önemli değildi, ben artık Züleyha’ydım. Film sahnesinden bir kesite benzeyen tanışma öykümüzü anlatmaktan hiç usanmadık. Kaderin yazdığı senaryonun parçasını yaşadığımızı göstermek bizim için masumiyetin bir yansımasıydı.  Aşk ateşine dayanamayan nefsim ile masivaya çekildim. Vahdetten uzaklaşıp vücuda aldandım. Yusuf tarafından defalarca aldatıldım ve her seferinde ona inandım. Yaptığı hataların bedelini de birlikte ödedik. Onunla birlikte omuzladım günahlarını. Dün gece sonsuzluktan bir el uzandı varlığımın keşfedemediğim ücra bucağına. Kaybolmuştum. “Geri dön.” diyen uhrevi ses kulaklarımda yankılandı. Ev uzakta diye düşündüm. Önümde büyük bir cami belirdi. Avlusundaki granit taşlar, süsleme ve nakışlarla bezenmişti. Gözlerimle saydığım on minare arşa kadar yükselmişti. Minarelerin göğün kaçıncı katına eriştiğini görebilecek bir kudrete sahip değildim. Beyaz mermerden yapılmış direklerin sütun başlıklarındaki bronz işlemelerden gözlerimi alamıyordum. Müezzinin sesi beni içeriye davet etti. Sağ ayağım ile “Babü’s Selam” yazan kapıdan içeri adımımı attım, yeşil renklerle kuşatılmış sonsuz huzuru benliğime kattım. Dışarıdaki karanlığın aksine içeride göz kamaştıran bir aydınlık vardı. Yerim ortada apaçık duruyordu. İçerideki insanlar merhametle açtı yolumu. Zahir, batına dönüşmüş; gözlerimdeki perde ortadan kalkmıştı. Bataklığın en dibine saplanmış olsam da dönüş kapılarının hep açık olduğunu ve beni tövbeye davet ettiğini anlamıştım. Kapıma cılız darbelerle vuruluyordu. Etrafıma anlam veremeden bakındım. Yataktan kalktım ve üzerime yatağın kenarındaki hırkamı geçirdim. Kapıya ulaştığımda kapı hâlâ vurulmaya devam ediyordu. Kapının önünde gıyaben tanıdığım ama daha önce hiç tanıştırılmadığım sekiz yaşlarında bir erkek çocuğu duruyordu. Bu çocuk Yusuf’un oğluydu. Öylesine mahzun bir sima ile bana bakıyordu ki gözlerindeki sicim gibi yaşlar yüreğime akıp kanımı akıttı. Ben bu onursuz yaşamın sadece beni acıttığını, bana zarar verdiğini düşünüyordum. Masumları mazluma döndüren varlığımdan utandım. “Babamın peşini bırak artık. Annem senin yüzünden her gün ağlıyor.” dedi. Rüyamda verdiğim karar çocuğa cevap olarak dudaklarımdan döküldü: “Sen üzülme. Bir daha babanı görmeyeceğim.”

Verdiğim kararı Yusuf’a bildirdiğim o geceden sonra karşıma çıksa da beni tuzağa düşüren yüzünün güzelliğine bir kez olsun dönüp bakmadım. Ondan kaçınmak ve ona yakalanmamak için kendimi de muhitimi de değiştirdim. Yıllar sonra yaptığım ebruları hatlar ile ince ince süslerken adını yazdığımı fark ettim. O, artık benim için sadece elçi olarak gönderilen bir rüyaydı beni yaşadığım derin gaflet uykusundan uyandıran. Ruhuma huzur bulduran, bildiğim tek Yusuf, “Ahsenü’l Kasas”tı.

“Fani Arayışların Sonundaki Aydınlık, Tuğba Saydam” için bir yorum

  • Kalemin her hareket edişinde tamamlayıcı ifadeler peşisıra dökülmede satırlar arasında kaybolmayan anlamla anlatı kendini soluksuz okutmakta kararlı.

    Teşekkürler 🙏

    Keyifle okumaya devam edeceğiz.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir