Mutfaktayım. Hava çok sıcak. Çocukların canı kek istiyormuş. Büyük bir kasede yumurta ile şekeri çırpıyorum. Köpük köpük olmaya başlıyor. Sokaktan çocukların sesleri geliyor. Benimkiler orada, bir kulağım dışarıda. Plaktan yayılan Blues tınısı vantilatörün sesine karışıyor. “Anne…” diye bağırıyor biri. Kulak kesiliyorum. Benimkilerden biri değil. Çırpmaya devam ediyorum. Defne… Kızım kakaolu seviyor. Alnımdaki teri elimin tersiyle siliyorum. Üzerimdeki önlüğe ellerimi ovuşturuyorum. Önlüğe yumurta sıçramış, sarı bir leke var. Çocuklar bağırıyor… Vantilatör sesi… Blues… Kocam geçen gün bana: “Komşunun hizmetçisine para verdim, ilişkiye girdik.” dedi. İçimdeki öfke nöbetlerinin karşılığı yok. Susuyorum. Anda yok oluyorum. Hışımla eşyalarımı toplamaya başlıyorum. Kelimelerimi hak etmiyor. Bedenim burada olmamalı… Elimde çantam bir şey söylemeden çıkmak üzereyim. “Evdeki kelebekler benimle konuşuyorlar, biliyor musun?” diyor. O anda bir gariplik olduğunu anlıyorum. Olay mahalini terk edemiyorum. Donup kalıyorum. Bana ihtiyacı var. Gidemiyorum. Ertesi gün hastaneye gidiyoruz. Bipolar yankılanıyor kulaklarımda. Dolaba uzanıyorum, bir kalıp alıyorum. Çırptığım harcı kalıbın içine döküyorum. Spatula ile üzerini düzeltmeliyim. Harç, her yere eşit dağılmalı. Kek kalıbını önceden 200 derece ısıtılmış fırının içine koyuyorum. Sonraki günlerde sormaya cesaret edemiyorum. Gerçekten yaptın mı, diyemiyorum. Kuşku içimi kemiriyor. Zamanı değil. Keki fırına yerleştiriyorum. Güzel gözüküyor. Çocuklar mutlu olacak. Gidersen, diyor eşimin kardeşi…  Her şey bizim üzerimize bir şey alamazsın. Bir şey almak… Çocuklarım bir şeye dahil mi, diye düşünüyorum. Tezgahın üzerini toparlamaya başlıyorum. Terlemiş alnıma bir tutam saçım düşüyor. Saçımı tekrar topluyorum. Kek kokmaya başlıyor. Camdan bağırıyorum çocuklarıma: “Defne kardeşini de al. Eve gelin artık. Başınıza güneş geçecek.”