Klasik şiirimiz masasızdır.
Her anlamda.

Modern şiirimiz ise masaya çok şey borçludur.
*
Bazı yazarlar kahvehanelerde, parklarda yazdıklarını söylüyorlar. Bana sanki şaka yapıyorlarmış gibi geliyor. Onlar söylerken çok ciddiler elbette ama işte bana şaka gibi geliyor.
Benim yazı mekânım, evim ve evdeki masamdır.

*
Yemek masasında ömür geçiren yazarlar tanıyorum. Evlerinin salonundaki yemek masası belki de yemekten çok yazıya mekân olmuştur.
*
Öğretmen masası, karşılaştığımız ilk üstün kişi masasıdır.
Yaşadıkça, üstün kişiler ve onların masaları hayatımızda geçici manzaralar oluştururlar.
Zamanla silinirler.
*
Ahşap masa ağırdır.
Ahşap kitaplık da öyle
Kitaplar da öyle.
Toprağa yaklaştıkça ağırlık artıyor galiba:
Kağıt. Kitap. Masa. Ağaç. Toprak.
*
Yerden uzaklaştıran çoğu şey gibi:
Masa da Batı’dan.
*
Masanın yenilgiyi hatırlatan bir tarafı da var.
Yakın tarihimiz bu açıdan epey zengin:

Minderde yendik.
Masada yenildik.

Rakiplerimizi mindere çekebilecek miyiz yeniden?
*
Masam cam.
Metal ayaklı.
Güzel kesimi var tablasının.
Yedi yıldır güzel üstelik.
*
Bu akşam Su Cafe’de oturduk. İki kişilik bir masada. Emre Döğer ve ben. Emre’ye bu masa da yazıya girecek dedim.
Kızılay Konur Sokak’ta çok masa oturmalarım oldu. Benim edebiyat hayatımın merkezidir Kızılay ve Kızılay’daki kafeler.
Necip Tosun ile Kızılay’daki kafelerde ve bugün oturduğumuz Su Cafe’de yıllarca edebiyat, hayat ve gelecek konuşmaları yaptık.
Su Cafe’nin garsonu beni ve Necip Tosun’u hatırlıyor. Taa o yıllardan. O kadar yıl çalıştığı mekânı değiştirmemiş olmasına mı şaşayım yoksa bizi hatırlamasına mı? “O yazar abi zaman zaman hâlâ geliyor” dedi, N. Tosun’u kastederek, “Geçen gün geldi şurada oturdu” dedi. Yirmi yıllık bir süreçten bahsediyoruz nereden baksan.
*
Yazdıkça, düşündükçe aklıma takılıp duruyor: masalar.
Masa deyip geçilemez.
Çok şeyler oluyor artık masada, masalarda, masalar yüzünden.

Modern dünyanın merkezinde masa var.