Kerkük Kalesi’nde ben, Turgut ve Ali
Bir rüzgâr esiyor göğsümüze cehennem gibi.
Koltuğumuzun altında beş bin yıllık tarih.
Yoksa mümkün değil dayanmak -avuçlarımız terli-
-Ki burası cennete inanıp cehennemi yaşayanların yeri-
Enseleri tencere yanığı, çünkü önce enseleri yanıyor
Sonra bombalar bir çocuğu rüyasından vuruyor,
Hayatı, tüm ihtimallerinden.
Küfürler savuruyoruz -ben, Turgut ve Ali-
İman ederek bir şeyleri düzelteceğimize.
Televizyonda amcalar, bıyıkları yurtsuz
Ağızlarında konjonktüre uygun stratejik sakızlar.
Ve çiğniyor yıllardır milyonlarca göz.
Yüzümüze çarpan sımsıcak kan halbuki hakikat
Kapitalden ibaret dünyaya inat
Haykırıyoruz sokak sokak
ben, Turgut, Ali ve radyoda Mahzunî:
“‘Amerika
KATİL
KATİL!”
