Nasıl zor!
Nasıl yorucu!
Bir türlü bittiğine ikna olamıyorum.
Neresinde olduğunu tam olarak kestiremediğim eksikliği, fazlalığı, kusuru içimde hissediyorum ve bitmeyen yazma süreci git gide sancıya, sıkıntıya, bıkkınlığa evriliyor.
Son nokta diye bir şey yok gibi geliyor bazen.
Bitmez.
Oldu deriz, bitti deriz, hatta yayınlarız ama sonra, ileride bir gün, yeniden ve yeniden baktığımız bir gün, şurası olmamış deriz, burası şöyle olsaymış keşke deriz, beğenmez, dudak bükeriz.
Kitaplarını yeni baskısına hazırlayan yazarların, eksikliği bir türlü gideremediği hissiyle ölüp-dirilmelerini, ilk baskıda yer alan (neredeyse) bütün metni/metinleri yeniden yazmaları gerektiğini düşündürten mükemmeliyetçi tavırlarını, duygularını anlayabiliyorum.
Bu zorlukta, bu ikna olamayışta bir gereksiz titizlik, bir pimpiriklilik yok. Hayır, ne o büyük yazarlar ne de ben bir pimpiriklilik durumuna düşmüş, düşüyor değiliz. İçimizde bir türlü gerçekleşmek bilmeyen o “olmuşluk” duygusuna ulaşmak için uğraşıyoruz.
Yazmayı zor kılan şeyi ifade etmek güç.
Zorluk esastır.
Ötesini kurcaladığımızda, “zor”u deşmeye çalıştığımızda ayaklarımız gidecek yer bulmakta zorlanacaktır.
Cümle şu: YAZI: ZOR.
