Çerçeve denince akla ilkin fotoğraflar mı geliyor ne!
*
Kapı.
Pencere.
Ayna.
Yazı.
Resim.
Tablo.
Hepsinin yolu eninde sonunda çerçeveye çıkar.
*
Çerçevenin duvar ile ilişkisi, çerçevelediği nesnelerle ilişkisinden önce gelir. Çünkü nesne, duvar ile bir temas ahengi kurabilmek için kendini çerçeveye teslim eder.
*
Çerçeve, hiçbir nesneyi teslim almaksızın, salt kendisi olarak da sanatın konusu olamaz mı?
Bir sanatçının dikkatine konu olduğunda pekâlâ merkezi bir konuma ulaşıp esas unsur olarak karşımıza çıkabilir.
*
Kapı ve pencere kasnaklarından yoksun duvarlar bir evin duvarları olamaz. Bu duvarlar sadece yalnızlığın, neşesizliğin ve terk edilmişliğin konusudurlar.
Evler kapılarla başlar, pencerelerle sürer.
*
Hayatın başladığı her yer derhal çerçevelerle dolar taşar.
Çerçevenin her türlüsü birer varoluş düzenleyicisidir.
*
Çerçeveye sığmış ve sığınmış her nesnenin yegâne amacı insana ulaşmaktır.
Çerçeve nesneyi insana yaklaştırır.
*
Hayal edilmemiş olan, yokluktan varlığa adımını henüz atmamış olandır.
Çünkü hayal, kurucu neşedir.
Bu, İbn-i Sina ile Heidegger’in kesiştiği kritik noktadır: Eşya, insanın hayalinin ürünüdür. Yaratılmış olan şeyin form bulmuş haline eşya (nesne) diyoruz.
Eşya, insan hayalinin oluşturduğu bir çerçevedir.
*
Beden, çerçevedir.
*
Çürüme: çerçeveden.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir