Mutfakta gördüm en son. Mutfak masasının üstünde. Dışında güzel bir sarı ile renklendirilmiş süslemeler var. Yanında da bir vazo, mermerden.

Bardak, masanın üstünde, sarı tonlu süslemeleriyle, mermer vazonun yanında belirgin bir noktada duruyor.

Bildiğimiz bardak.

Su bardağı.

Biraz irice olanından.

Cam.

*

Bir nesneyi, sınırlarının dışına çıkmadan, çağrışımları üzerinden anlatan yazıları önemli ve sevimli buluyorum.

Dergi çıkarırken, arkadaşlara, genç arkadaşlara önermiştim böyle yazıları. Bazıları yazdı, getirdi. Güzel dikkatler vardı o yazılarda.

*

Nesneler, basit varlıklar. Basit olmanın ölçüsü ne ise o kadar basit. Bizi bir yazı yazmaya götürecek hemen hiçbir nedene sahip değildirler. Öylece orada durur ve beklerler. Sadece beklerler. Nesne, aslında, bekleyen şey demektir. Çürüyünceye kadar bekler. Bekleyebilir. Çürümeyenler ise sayısız yıllar sürdürebilirler beklemeyi. Taş böyledir mesela.

*

Geçenlerde sosyal medya videolarında gözüme çarptı. Plajdaki herhangi bir taşı, tatilcilerin görüp de önemsemediği o tatlı, küçük, renkli taşlardan birini alıyor ve ölçüm cihazına tutuyorlar. Cihaz, anında, taşın geçmişini tarihlendiriyor. Öyle küçük falan değil ortaya çıkan rakamlar. Yüz elli bin yıllık ömürle bakıyor bize o önemsiz varlıklar.

Deniz kenarlarında vakit geçirirken, çakıl taşlarının ömrü hakkında düşüncelere dalmayanımız yoktur bence. Kıyıda, kumların üstünde uzanırken o tatlı taşlara dokunmaktan, onların şekillerini ve renklerini incelemekten, avuçlayıp şıkırdatmaktan hoşlanırız ve onlar hakkında düşünürüz. İnsanın kısacık ömrüne nazaran bu ehemmiyetsiz ve işlevsiz nesnelerin yüzbinlerce yıl yaşayabileceği ihtimali zihnimizi hep meşgul eder. Bir hiçleşmeye doğru kayar gideriz. Böylesine gereksiz, hatta saçma düşüncelerden hepimiz zaman zaman tat alırız.

*

Bir bardağın ömrü kısadır. Ne ki, camın ömrü öyle değil. Cam, çürür mü? Camın doğadaki ömrü dört bin yılmış. Bizimkine göre çok çok çok uzun. Çakıl taşının ömrüne göre azın azı.

*

Bir şey içmek arzusu doğduğunda gözler bardak telaşına düşer. Onlarsız içemeyiz.

Bardak, dudağımızın ucuna değdiğinde, kafamız bu ikrama geriye doğru çekilerek cevap verir. Geriye doğru gider ki bardağın ucu eğilsin, içindeki vücudumuza dolsun ve bizleşsin.

*

Bir keresinde, misafirlikteydik, oruç günleriydi, galiba Mehmet Ali Abilerdeydik, ezan okundu ve aramızdan birisi gayri ihtiyari kafasını arkaya atıp bardağı yukarı kaldırdı ve lıkır lıkır ara vermeksizin içti. Rasim Abi “çocukluğumuzdaki gibi içtin” dedi.

Güzel tanımladı.

Çocukluğun bardağı hep yanımızdadır.

*

Bir de bardak parçalanması var.

Duvarda veya yerde tuz buz oluverir.

Vardır böyle katılaşan anlarımız.

Öfke birden bardağın içine dolar ve zavallı bardak çareyi parçalanmakta bulur. Tabii ki parçalanan sadece bardak olmaz.

*

Üniversite sınav sonuçları zarfını getiren postacıya verilecek en güzel hediye nedir, diye sormuştu bir arkadaşımız. Lise son sınıftaydık ve birkaç arkadaş muhabbet ediyorduk. Bu soruya en güzel ve en son cevabı galiba Fevzi vermişti. Yazın sıcağında, yokuşları bol şehirde sokak sokak gezen postacıya verilecek en güzel hediye “bir bardak soğuk su” demişti.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir