KARINCA PAPA

-savaşacak kadar bile kalmayınca insan kemikleri
kalmayınca insan ve hayvan kafatasları
bekâret kemeriyle süslenmiş kadınlardan ayrılan
karıncalara düştü savaşmak-

Her karınca,
Haçlı ordusuna
Karısının beline bekâret kemeri
bağlayıp, katılmış askerler gibi
mücadele ediyordu,
su damlacıklarına karşı.
En arkada
damlacıkların çıkamadığı bir taşın üstünde, tahtında,
Karınca Papa sesleniyordu
Haçlı karıncalara:
‘İsa onun için su damlalarını
Dahi öldürebileceğinizi biliyor.’

Kilis’e kilise yapmak için
yanıp tutuşan karıncalara inat
Haç şekline girmiyordu
kalmış sağ çene kemikleri,
dolsun diye beklenilen göğüsteki boşluk.

Yerine savaşacak bir dublör bulan
Saygıdeğer Karınca Papa
tahtında kurulurken;
o zavallı haçlı karıncaları
-ağzı haç şekli almayan-
zavallı haçlı karıncaları,
sevinçten göbek atıyorlardı
su damlaları arasında,
ordusunda bulundukları için
Saygıdeğer Karınca Papanın.

İnadından Antakya’ya Antakya demeyen
Saygıdeğer Karınca Papa ve
-karısını bekâret kemeriyle yalnız bırakan-
o haçlı karıncalar;
en sonunda-sonuçta-
anlayacaktı
su damlalarının azizliğini.

 

KELEBEK, HAHAM ŞAİR VE HAHAM

Vaat edilmiş topraklarda
bir gün sabah erken doğmuş bir kelebek
asla
sadece bir kelebek değildir.
O, der, ağlama duvarında ağlamayan haham şair,
vaat edilmiş topraklarda doğmuş bir kelebektir.

Ölümün sırt üstü gezmeyi becerebildiği bir avluda;
tek ayaküstünde
‘Sıralı ölüm verilsin öyle mi
Sıramı savıyorum ben’
diyordu, diğer ayağının altında
terleyen kirpikleri ve kippasıyla, haham şair.

Oysa, ağlama duvarına
‘ecelin seni öldürmemdir’
diye yazmıştı, haham.
Ve ekledi:
‘kıyametin kıymete binmesi
en büyük alameti kendisinin’

Ölüm dahi biliyor öleceğini.
Belki de bu yüzden
itaat ediyor hahamın emrine
doğan bir kelebeği öldürürken.

 

KIRMIZI, İMAM VE İMAN

Bir Cuma gündüzünün önceki gecesi,
elinde bir kitap-kırmızı renkli-
ve başıyla ve başında sarığıyla;
terk edilmiş bir mezarlığa uğradı,
yeşil cübbesiyle bir imam.
‘bütün mezarlıklar yer altı şehirleridir;
arkeolog olmasa da, her insanın
öldüğünde keşfedeceği’
diyordu, kendi kendine mırıldanarak
tecvidli diliyle yeşil cübbeli bir imam.

Kırmızı, sadece dudak rengidir
diyebiliyordu
-diye, biliyordu-
İmanlı köylüler, sadece yanakları al kadınları düşünerek.
‘o zaman, eğer öyleyse, bütün kadınlar ölmeye’.
Belki o zaman gelir bu insanlar,
mezarlığa peşinize düşerek.
Saklı bir zaman var, diyordu
Bütün köylülere imam:
‘yoksa nasıl yaşardı kaplumbağa
Hızlı trenin dünyasında.’

 

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir