Yağmurun çatıya vuran sesi, bir gece vakti
Bir iki üç saatler peş peşe ilerliyordu
Düşünüyordu
Gece, karanlık oda pür dikkat onu dinliyordu
Sessiz düşüncelerle inliyordu
Boğuluyordu
Gözler açık, oda zifiri karanlık
Kelimelere hapsoluyordu
Yataktan kalksa soğuk bir duş iyi gelir miydi
Ya içi taş doluysa
Ya kılıf diken kaplıysa
Aklı bir mengeneye sıkıştırılmışsa
Ne yapmalıydı
Veda anı gelir mi geceye artık
Sesleri silinir mi inleyişlerin
Ağlamalar duyulur mu suskunken
Çalınmış rüyalar, hülyalar var mıdır gecenin içinde
Ve kafasında dans eden kelimeler
Dökülmeliydi belki de kağıtlara
Ruhu vardır sayfaların
Koklamalı her bir kağıdı
Öpmeli her bir köşesini
Belki bir kuru daldı bu karaladığı dize
Dedi;
Bir gün ben de öleceğim
Yaşayıp gideceğim bu dünyadan
Hayal meyal kalacağım hafızalarda
Sesim çınlamayacak kulaklarda
Çayı kaç şekerli içtiğim
En sevdiğim rengin mavi olduğu bir şey ifade etmeyecek
Herkes için bir ölü olacağım
Doğru öl-mek ne demek
Fiil kökü+faili benim
Ben sessiz çığlıklar içinde ömrünü bitirenim
Nereye bakılsa gölge gibiyim
Bütün bunlara, anlattıklarıma
İnanıyorsun değil mi?

 

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir