Kiraz mevsimi gelmişti. Güneşin tatlı tatlı ısırdığı, rüzgârla dans ettiği ikindi vakitlerinde fidanlığa ayak bastık. Yine yerinde duramadı afacanlar. Çakmak çakmak gözleriyle hemen ağaçlara ardıldılar. Heyecanla akan iki selin önüne baraj olmak zor oldu ama alt dallardan toplamayı kabul ettiler sonunda.
El ele verip epey hâsılât yapmışlar. Kirazlarını biriktirmişler, çok görünsün diye poşetlerini de birleştirmişler. İş başka, kardeşlik başka dercesine. Ürkek tavırlarla yanıma yaklaştılar ve nihayet ağızlarındaki baklayı çıkardılar,
“Babaaa, ne yapacağız bunları?”
“Yiyeceğiz yavrum.”
“Hepsini mi?”
Bıyık altından güldüm, “Tabii ya, hepsini…”
“Baba ya, yenir mi bunların hepsi? Birazını ver de satalım.”
“Sattığınızı düşünün bakalım, ne alacaksınız o parayla?”
“Ne alalım yaaa? Tabii ki de bisikleeeet!”
Kıkır kıkır gülerlerken, “Okumanıza gerek yok yavrum.” dedim, “Kayserililer gibi doğuştan esnaf olmuşunuz siz…”
Verip vermeyeceğimi izleyen gözlerle ürkek, çekingen ama merakına yenik düşen küçük tavşanlar gibi bakıyorlardı.
“Hadi bakalım, hadi… Toparlanın, eve gidelim de peşin vereyim ücretinizi.”
Ne dediğime anlam veremediklerini görünce fırsat bu fırsattır deyip yüklendim biraz. “Yahu siz de amma saf çıktınız. Kayserili adam uyanık olur biraz, para peşin kırmızı meşin…”
Güneşin verdiği mahmurluktan açılmıyordu gözleri. Saf bakışlarla bir yandan sepetlere doldurulan kirazlara bakıyorlar, bir yandan da düşünen adam heykelinin minik bir kopyası gibi duruyorlardı.
Gülerek hanıma çattım bu sefer, “Ya hanım, bir şey yedirmemişsin bunlara. Baksana, çalışmıyor kafaları…”
Sözün yavrularına geldiğini duyunca hemen annelik içgüdüsüyle siper oldu tabii, “Daha söylemedin ki sürprizini, nasıl bilsinler, müneccim mi bunlar?”
Ağaçlardan birine dayanmış uçsuz bozkırı seyrederken hiç ummadığım bir şey oldu. Sürpriz lafını duyan afacanlar, “Neee! Sürpriz mi?” diyerek boynuma atıldılar. Az daha kırıyorlardı. Güreş yaparken, “Babaaa, yoksa bisiklet mi aldın bize?” soruları, “Eveeet, hem de biri al biri beyaz” derken kısılan sesimin gölgesinde eridi gitti. Anneleri ağır bir dram filminin mendile sarılınan en tatlı sahnesini izliyormuş gibiydi uzaktan. Etrafı toplamış, dinlenirken yanaklarından süzülen birkaç damlayı tarlaya bağışlamıştı.
Veda selamına duran güneşle birlikte kaybolan ufku seyrederken, eskilerden bir türkü yükseliyordu arabanın hoparlöründen,
“Bir dalda iki kiraz
Biri al, biri beyaz…”

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir