“Dün de faturaları ödedim. Eve dönerken bizim Caner Abi var ya Caner Abi onun oğlunu gördüm. Caner Abi işte. Perihan Abla’nın eşi. Canım hatırlamadın mı? Perihan Abla’yı geçen gün domates alırken pazarda görmüştük.” diye bağırarak anlatıyordu Gülay Teyze, İ.’nin penceresinin tam da altında. İ.’nin ise tüm pencereleri kapalı olmasına rağmen, Gülay Teyze’nin sesi net bir şekilde ikinci kattaki odasına kadar geliyordu.

İ. o sabah sinirli bir şekilde uyandı. Sinirliydi çünkü kendi isteğiyle değil, komşunun bu sesleriyle uyanmıştı. Gülay Teyze, bugün mesaiye erken başlamış olmalıydı. Normalde öğlen on ikiden önce bahçede oturmaya başlamazdı. Fakat bu sabah saat dokuz bile olmadan oradaydı. İ. sinirle pencereyi açıp Gülay Teyze’ye baktı. İşte o meşhur plastik sandalyeler ve plastik masa âdeta bir askeri karargâh gibi yine kurulmuştu. Gülay Teyze de karşısında oturan kadına söz hakkı bile vermeden monoloğuna devam ediyordu. Bugünkü menülerinde sadece çay vardı. İ.’nin artık gördükçe daha çok bunalıma girdiği çirkin, heybetli çaydanlık bu iki kadının tam ortasında masanın üzerinde duruyordu.

Pencereyi kapayan İ. mecburen uyandırıldığı bugünü, mecburen kahvaltı yaparak devam etti. İ. çok bunalıyordu. Binlerce ışık yılı uzaktan bu teyzelere katlanmak için gelmiş olamazdı. Gerçi kendi gezegeninde kalsaydı her şey daha da zor olacaktı. Onun gezegeninde yaşlılık çok hoş karşılanmıyordu. Yaşlılık dediğime bakmayın kırk yaşına gelen herkes zaten yaşlı kabul edilirdi. Kırk yaşına basan herkes, uzay boşluğuna gönderilecek bir kapsüle konularak ölüme terk edilirdi. Gezegenin ileri gelenleri bu işlemi insancıl bulduklarını her fırsatta dile getirirlerdi. Ne de olsa mevcut sınırlı kaynakların çabucak tükenmemesi için aralarından bazılarının fedakârlık yapması şarttı. Bu açıklamaları yapanların altmış beş yaşını geçmiş olmaları da onların sorunu değildi. Bu uygulama yüzlerce yıldır pek çok kesim tarafından protesto ediliyordu. Fakat değişen çok da bir şey olmuyordu. İ.’nin annesini, babasını ve ablasını bu şekilde öldürmüşlerdi. İ. onların hiçbirini kurtaramamıştı.

Gülay Teyze, bu arada anlatmaya devam ediyordu. Yeğenini evlendirmişti bu yaz. Bu olayı mahalledeki herkese tek tek anlatmasa rahat edemezdi. Hatta bazı insanlara, aynı detayları iki üç defa tekrar etmeliydi. Şimdi de yeğeninin evinden bahsediyordu işte. İ. bir yandan kahvaltı için doğradığı domates dilimlerinden birini ağzına atarken bir yandan da iki kat aşağıdan ona kadar gelen sesi dinlemeye devam etti. Gülay Teyze, komşusuna:

“Çok büyük bir evi yok anlayacağın. Çok da küçük değil ama. Büyük de sayılmaz gerçi. Güzel ev ama güzel ev.”

Gülay Teyze, evin boyutuna karar vermeye çalışadursun İ. kahvaltı bulaşıklarını yıkamaya mutfağa geçti. Ses buraya da net bir şekilde ulaşıyordu.

İ. o gün sinirden pek bir şey yapamadı. Ağustos sıcağında ses daha fazla gelmesin diye açamadığı pencereleri bile ona küskün küskün bakıyorlardı. Gülay Teyze o gün istifini hiç bozmadan sabah dokuzdan akşam ona kadar, o plastik sandalyede oturdu. Karşısında oturan insanlar değişse de o yılmadan usanmadan bağıra çağıra bir şeyler anlatmaya devam etti. İ. buraya geldiğinden beri yani beş aydır durum hiç değişmiyordu ve Gülay Teyze bir sabır sınavı gibi birilerine bir şeyler anlatmaya devam ediyordu. Bu gezegene biraz da şans eseri, ölüme terk edildiği kapsül marifetiyle sürüklenen İ.’nin, ne yazık ki geriye dönebileceği bir evi ya da sığınabileceği başka bir yeri yoktu. Dolayısıyla Gülay Teyze’den ve susmayan çenesinden başka bir yere giderek kurtulamazdı. Dünyaya ilk geldiği günleri hatırladı hüzünle. Kırk yaşına basıp da kapsüle konulduğu gün, uzun zamandır üzerinde çalıştığı planını uygulamaya başlamıştı. Önce sabırlı bir şekilde içinde bulunduğu kapsülün, gezegenin yörüngesinden çıkmasını beklemiş daha sonra yolculuğa çıkmadan önce gizlice yuttuğu bir mekanizmayı, kusarak geri çıkarmıştı. Bu mekanizma bir kiraz büyüklüğündeydi. Daha çok gizlice üretilen, merdiven altı bir üründü ve kapsülün bir çeşit direksiyonu olması için tasarlanmıştı. Böylece uzayda sürüklenerek kaybolmak yerine bir gezegen belirleyip oraya yerleşmek hedefleniyordu. Aslında işe yarayıp yaramadığını kimse tam olarak bilmiyordu. Çünkü bu mekanizmayı alan hiç kimse doğal olarak gezegene geri dönmediği için aygıtın çalışıp çalışmadığı öğrenilemiyordu. İ. mekanizmayı kendisine tarif edildiği gibi kapsüle yerleştirdi. Gitmek istediği gezegenin koordinatlarını girip gerekli kontrolleri yaptı ve aygıtı çalıştırdı. Tabi ki işler yolunda gitmedi. Birdenbire kulak tırmalayıcı bir alarm kapsülün içini doldurdu. Disko topu gibi yanıp sönen ışıklar ve yüksek sesle birlikte kapsül, deprem oluyormuş gibi sallanmaya başladı. İ. sarsıntıda zar zor ayakta durabildi. Belki de kurtuluşu olarak gördüğü bu mekanizmanın ölümünü hızlandırmaktan başka bir işe yaramadığını düşünmeye başlamıştı ki birden her şey durdu. Alarm kesildi. Işıklar söndü ve sallantı bitti. Sanırım kapsülde bir koruma mekanizması vardı ve bu mekanizma kapsülün idare edilmesini engelliyordu. İ. yalnızca sen mi akıllısın diye düşündü. Yüzlerce yıldır bu zalimce uygulamaya devam edebilen insanların aklına, senin aklına gelen gelmeyecek mi zannettin diye hayıflandı. Kapsül, şimdi karanlıkta süzülüyordu ve İ. ölümü beklemek daha kolay olsun diye uyumaya çalıştı.

İ. uyandığında içinde bulunduğu kapsülün, çiçeklerle dolu bir bahçeye indiğini fark etti. Gökyüzünü ve bitki örtüsünü gördüğü kadarıyla burası gitmeyi planladığı gezegen değildi ama ölmemişti de. Demek ki kurduğu mekanizma çalışmıyordu ama bir şekilde uzayda sürüklenmekten kurtulmuş ve herhangi bir gezegen de olsa inmeyi başarmıştı. Yaşadığı şokla İ. sevinse mi üzülse mi bilemedi. Nerede olduğu ve ne yapacağı hakkında hiçbir fikri yoktu. İ. kendisine sakin olması gerektiğini hatırlattı. “Sorunlar yığıldıysa tek tek çöz.” dedi kendine. Önce kapısı sıkıca mühürlenen kapsülden çıkması gerekiyordu. Neyse ki onu, kapsülünün içinde bulan iyi kalpli adam, -sonradan öğrendiğine göre kendisi bir esnaftı- onu kapsülden çıkarmayı binbir güçlükle de olsa başarmıştı. İ’ye yardım etmiş, ona gezegenden ayrılmadan önce cebine doldurabildiği birkaç değerli taşı nasıl satabileceğini öğretmişti. İ.’de bu iyiliğine karşılık adamın borçlarının bir kısmını ödemiş, adama çocukluğundan beri hayalini kurduğu İtalyancayı kolayca öğrenebilmesi için bir çip takmayı kabul etmişti. O çiplerden İ.’de bolca vardı. Kulağa yerleştirilen her çip, kişi o an hangi dili konuşmayı çok istiyorsa o dili beyne iletiyordu. Çiplerin tek kusuru her çipin sadece bir dil içermesiydi. İ. gelecekte çiplerin bu kusurunun kendi gezegeninde düzeltileceğine emindi. Fakat gezegenine dönüp daha üst model çiplerden alamayacağına göre İ.’nin bunları düşünmesi bile gereksizdi. İ. önce kendisini kurtaran adamdan internetin nasıl kullanılacağını öğrenmiş, İnternet üzerinden sürüklendiği bu gezegene ait dilleri araştırıp, tek tek bu dilleri çiplere yüklemişti. Daha sonra da taşların satışından elde ettiği kalan son parasıyla oturduğu bu daireyi satın almıştı. Şimdi de bu dünyada yapabileceği tek işi yani çevirmenlik işini yapıyordu. Tabi Gülay Teyze’nin düşünmesine engel olan sesinin izin verdiği kadarıyla. Çevirmenlik işinin ilk başlarda hayal ettiği gibi çok para kazandırmadığı ortadaydı. Fakat yine de hayatını devam ettirebiliyordu.

İ. bunları düşünürken o sırada Gülay Teyze birileriyle konuşmaya devam ediyordu.

“Naber aşkım? Adın neydi senin? Ne? Ercan mı? Nasıl? Mahmut, tamam. Mahmut kaça gidiyorsun sen bakalım? Senin annen nerede oturuyor? Takıldığın derslerin olursa gel bana. Bakarız beraber.”

Tek bir satır bile çeviri yapamayan İ., baktı kitap da okuyamıyor, en iyisi dizi izliyeyim, dedi. Gülay Teyze’nin sesinden diziye bile odaklanamayan İ., en sonunda kulaklıklarını takıp son ses müzik dinlemeye karar verdi. Fakat iki şarkı arasındaki sessizlikte bile Gülay Teyze’nin sesini duymaya devam ediyordu.

Gülay Teyze, karşısında oturacak kimseyi bulamayınca bu sefer de balkonlardaki insanlara seslenmekten geri durmuyordu. “Nabeerr hayatımm? Ne yapıyorsun aşkımm?” Sadece kendi sokağına değil, bazen paralel sokaktaki binaların balkonlarında oturanlara bile seslenirdi. Binaların arasından zar zor gördüğü bu insanların ise selama karşılık vermekten başka çareleri kalmıyordu. Zaten ona selam vermeyen ve sesinden rahatsız olan herkesi dengesiz olarak nitelendirirdi. İ.’de bu dengesiz sıfatını almaya hak kazanan komşularından biriydi. Bir keresinde “Çok yüksek sesle konuşmayın lütfen. Rahatsız oluyorum.” dediği için Gülay Teyze İ. ile dalga bile geçmişti. Önce o meşhur plastik sandalyesinden kalkıp sokakta bisiklet süren çocukları yanına çağırmış, sonra da alaylı bir şeklide İ.’ye bakıp “Çocuklar! Bana bakın. Bundan böyle yüksek sesle konuşmamız yasak. O YÜZDEN SADECE BAĞIRARAK KONUŞABİLİRİZ.” diye bağırmıştı. İ., kendini çok çaresiz hissetti. Gülay Teyze, iki elini de beline koyarak hafifçe sallanırken bir yandan da İ.’ye bakıyordu. Yüzü, kazandığı sahte zaferle çarpılmıştı. Gülay Teyze İ. ‘ye hitaben:

“Senin canın çok sıkılmış belli. İçeriye gir bence sen.” dedi. “Ben istediğim gibi bağırırım. Seni hiç ilgilendirmez. Sen anca bütün gün beni dinlersin. Aynı bir melodi gibi.” diye de devam etti.

“Buralar sana yaramaz. Başka yere taşın bence.” derken İ.’nin binlerce ışık yılı uzaktan geldiğini bilmiyordu tabi. Sinirleri iyice bozulan İ. pencereyi kapadı. Az önce kadının verdiği öğüdü tuttuğu ve pencereyi kapadığı için şimdi daha da sinirliydi. Başka yere mi taşınayım diye düşündü. İyi de başka yere taşınacak param yok ki. Zaten buraya bile zar zor taşındım. Peki taşınamıyorsa ne yapabilirdi? Bu gürültüden nasıl kurtulabilirdi? İ. daha fazla bu gürültüye dayanamayacağını anlayınca sonunda sürekli ertelediği planı uygulamaya karar verdi. Gerçi kendi gezegeninde normal karşılanan bu planın bu gezegendeki etkilerini bilmiyordu. Fakat bu sefer denemekte ve risk almakta kararlıydı. Ertesi gün planını uygulayabilmek ve hazırlıklarını tamamlayabilmek için erkenden uyandı. Kullanacağı silahı temizledi. Mermilerini özenli bir şekilde parlattı. Zihinsel olarak kendini hazır hissedebilmek için bir-iki saat bir tür meditasyon yaptı. İ. bir yandan evden çıkmak için hazırlanırken bir yandan da kafasının içinde yapacaklarını planlamaya çalıştı. Planının her bir ayrıntısını gözden geçirirken, aralarda sakince nefes egzersizleri yapıp kendini rahatlatmaya çalışıyordu. Kot pantolonunun üzerine alelade bir tişört giydikten sonra eline malum tabancayı alıp belki de yüzüncü defa mermilerini kontrol etti. Silahın elinde hissettirdiği hoş bir ağırlığı vardı. Yüzüne maskesini takıp aynadaki yansımasını inceledi. Aslında maskeye ihtiyacı yoktu ama işini sağlama alması ve bir b planının olması iyiydi. Evden çıkmadan önce kendisine yardım etmesi için ışıklara ve huzura dua etti. Bu dünyaya geldi geleli kendisini hiç huzurlu hissetmemişti. Ölmeden önce ailesi ona binlerce ışık yılı uzaklara giderse başına gelebileceklerden bahsetmiş, onu fikrinden caydırmaya çalışmıştı. Annesi İ.’ye olacakları değiştiremeyeceğini ve ölümden kaçamayacağını defalarca söylemişti. O zamanlar bile İ. hep birlikte kaçmaktan, bu tuhaf kurallardan uzaklaşmaktan bahsederdi. Ona göre körü körüne ölümü beklemek çok saçmaydı. İ. ailesinin de onunla birlikte gelmesini ve hep birlikte kurtulmayı çok istiyordu. Fakat ailesini bir türlü ikna edemedi. Özellikle annesi; evinden bu kadar çok uzaklaşırlarsa ve kurallara karşı çıkarlarsa Huzur tanrısı Hephadit’in onlara gücenip irtibatı keseceğini söylemişti. Üstelik hiçbir şey bilmeden hangi gezegene gidecekler, nerede ve nasıl bir hayat kurabileceklerdi? Fakat o, olacaklara boyun eğmeyeceğini ve başına ne gelirse gelsin geri dönmeyeceğini o zaman da biliyordu. Sonunda tek başına da olsa gitmeyi, uzaklaşmayı başarmıştı işte. Ayakkabılarını giyip son bir kez aynaya baktı. Gördüğü saçı başı dağınık, hayattan bıkmış gibi duran, çirkince kıza bakıp gülümsedi. Maskesi olduğu için kendi gülümsemesini göremedi. Anahtarlarını alıp kapıyı üç kez kilitledikten sonra bu anlamsız takıntılarından ne zaman kurtulabileceğini merak edip asansörü çağırdı. Başta elindeki silahı saklamayı düşündü. Gideceği yere varmadan hatta apartmandan çıkmadan elinde silahla görünmek istemiyordu. Sonra ne olduysa vazgeçti bu düşüncesinden. Her şey bir şekilde olacağına varıyordu zaten. Şansı da varmış ki asansörden inince giriş katında oturan Yakut Teyze’ye yakalanmadı. İ., apartmanın girenini çıkanını ezbere bilen, âdeta bir muhtar gibi çalışan bu teyzeye görünmeden çöpü bile atabildiğini hatırlamıyordu. Fakat bugün şans ondan yanaydı. Yakut Teyze ortalarda görünmüyordu. İ., apartmandan çıkıp direkt yandaki apartmanın bahçesine girdi. Burada üç komşu teyze az sonra olacaklardan habersiz, bağıra çağıra dedikodu yapıp çaylarını içiyorlardı. Teyzelerden biri, asıl hedef olan Gülay Teyze’ydi. En lafazanı, en dengesizi ve en gıcığı oydu. Zaten başrolü kimseye kaptırmak isteyecek gibi de görünmüyordu. Bir diğeri, herkese sabah akşam Kayseri mantısı tarifi vermeye çalışan Neriman Teyze’ydi. Bu tariflerini bağıra çağıra verirdi ve çoğu zaman tarif verme anını, gece geç vakitlere denk getirmeye çalışırdı. Sonuncu teyze diğer ikisine göre pek sessiz pek sakin, yanlış yerde yanlış zamanda olmak dışında bir şey yapmamış bir kadıncağızdı. Plastik sandalyelerde oturan bu üç teyzenin ortalarındaki plastik masanın üzerinde mobilyalarının mütevazılığına inat bir ziyafet sofrası vardı. Afrika kıtasındaki insanların tamamını doyuracak büyüklükte bir kâse kısır, kendi halinde içli içli oturan köfteler, ağlayan kek dilimleri, obez vurgusunu terennüm eden kadınbudu köfteler ve ortada ben yoksam siz de olmazsınız diye kibirlenen içi çay dolu heybetli meşhur çaydanlık vardı. Yan apartmanın muhtarı Gülay Teyze de tuhaf bir şekilde giriş katta oturuyordu. İ., demek bu gezegende böyle oluyor, diye düşündü. Her apartmanın giriş katına itinayla bir muhtar teyze yerleştirilmişti. Bu muhtar Teyzeler, apartmandaki bekâr kızları tanır ve onları evlenmeleri konusunda ikna etmeye çalışırlardı. Kocasıyla anlaşamayan ev kadınlarına tavsiyeler verir. Bu tavsiyeleri verirken de sözüm ona onları kırmamak için biz seni sevdiğimiz için bunları söylüyoruz derlerdi. Çocuksuz evlilere gerçek bir ailenin çocuksuz olamayacağını anlatıp çocuklu ailelere de çocuklarını nasıl eğitecekleri konusunda öğütler verirlerdi. Bu gezegende işler hep böyle yürürdü. Daldığı düşüncelerden sıyrılan İ. silahını doğrultup Gülay Teyze’nin yanına kadar geldi. Üç teyze de kafalarını çevirmiş ona bakıyordu. Elindeki silahın ne olduğunu anlayamayan Neriman Teyze, İ’ye bakıp ona çay ikram etti. İ. duymamış gibi yapıp bütün enerjisini Gülay Teyze’ye yönlendirmişti. Onun kasılıp kalan, korkudan çarpılan ağzına bakıp gülümsedi. Önce kaşlarının arasını tam ortalayarak, daha sonra kalbine ikişer defa ateş etti. Sonuncu mermiyi de bilerek çaydanlığa isabet ettirip koşarak oradan uzaklaştı. Arkasından çığlıklar duyuyor, insanların canhıraş seslerinden garip ve korkutucu bir haz alıyordu. İlk şaşkınlığı atlatıp bağırmaya başlayan komşularının sesleri boğuklaşana kadar koşmaya devam etti. Karşısına çıkan ilk banka oturup yapması gereken asıl işe başladı. Bedeni bankta oturmaya devam ederken ruhu, az önce Gülay Teyze’yi vurduğu yere geri döndü. Tepeden Gülay Teyze’nin yerde yatan bedenine baktı. Bu haliyle bile bütün ukalalığı ve bencilliğini kaybetmediğini şaşırarak fark etti. Yerde hiç kan yoktu. Aslında hiçbir yerde kan yoktu. Komşular etrafını sarmış Gülay Teyze’ye dokunup dokunmayacaklarına karar vermeye çalışıyordu. Biri polisi aramak istiyor ama telefonunu bulamıyordu. İ.’nin fazla vakti yoktu. Hemen olaya şahit olan bütün komşularını tek tek morötesi ışıklar saçan özel kozmik bir tozla işaretledi. Bu özenle yapılması gereken bir işlemdi. Geride hiçbir tanık bırakmamalıydı. Daha sonra Gülay Teyze’nin vücudundaki mermi izlerini yok etti. Mermileri de bedeninin içinde asıl işlerini yapmaları için bıraktı. Bu işlem bitince de onu, sarsarak uyandırdı. Gülay Teyze sanki hiç vurulmamış da bayılmış gibi yerinden kalktı. En yakınındaki sandalyeye oturdu. İ. çaydanlıktaki deliği de onarıp içindeki mermiyi görünmez yaptıktan sonra en son kozmik tozla işaretlediği komşularının hafızalarını sildi. Her işini halleden İ.’nin ruhu, bedenine geri dönünce maskesini çıkarıp evine dönen İ. orada neden toplandıklarını anlamaya çalışan komşularına bakmadan yanlarından geçti gitti.

Bu olaydan bir hafta sonra İ. pencereden bakıyordu. Sabah saat yediydi. Ağustos ayında olmalarına rağmen hafif bir sabah serinliği vardı. Kafasını kaldıran İ. gökyüzünden büyük bir leylek sürüsünün geçtiğini gördü. “Sizi seviyorum.” diye mırıldandı onlara bakıp. Son bir haftası bazen mutlu bazen huzursuz hissederek geçmişti. Ani duygu değişiklikleri İ.’nin yakasını bırakmıyordu. İ., o olaydan sonra, Gülay Teyze’yi de hiç görmemişti. Gülay Teyze ne bahçeye çıkıyor ne de balkonunda komşularıyla konuşuyordu. Hatta onu pencereden bakarken bile görmemişti. Hâlbuki İ. bu dünyaya geldi geleli komşu teyze teröründen kurtulamamıştı. Komşu teyzelerin kendisine sorduğu onlarca gereksiz sorunun yanı sıra, gürültücü komşu teyzeler de bir türlü yakasını bırakmamıştı. Gülay Teyze, hayatında yendiği ilk komşu Teyzeydi. Yani son bir haftada yakaladığı huzuru uzun zamandır hiç tatmamıştı. O halde neden kendini yeterince iyi hissetmiyordu. İ. olanları bir kez daha düşündü. Her gün öğlen on iki, gece on bir arası bir mesai ciddiyetiyle apartmanının bahçesinde oturup bağıra çağıra konuşan, rahatsız olduğunu söyleyen komşularını kafayı yemiş, dengesiz tipler olarak nitelendirip suçu hiç kendisinde aramayan bu teyzeden kurtulmuştu işte. O halde neden başarısını kabul etmiyordu? Beynini kurcalayıp duran bu düşünceler de neydi? İ. sonunda kendini sorgulamaktan vazgeçmeye karar verdi. Planları işe yarayan İ. başardıklarını düşünüp kendisiyle gurur duymak istedi. Ne de olsa suskunluk mermileri öldürücü değildi. Hiç kimseye tam anlamıyla bir zarar vermiş sayılmazdı. Kendi gezegeninde oldukça revaçta olan gayet sıradan bu mermiler, çok konuşan insanları susturmak için kullanılıyorlardı. Hayatınıza burnunu sokmaktan çekinmeyen tipler için veya çok gürültü yapan densiz komşular için. Gerçi onun gezegeninde komşu yoktu ama burada bu işe yaramışlardı. Öyleyse İ. neden mutlu olamıyordu? Neden biraz olsun huzurlu değildi? Bu kurtuluş aynı zamanda bir yok oluş muydu? Komşularının gürültülerinden kurtulan İ. sanki onların hayat enerjilerini de yok etmişti. Bu hiç tahayyül edemeyeceği bir sonuçtu. En nihayetinde bu mermiler, bu dünyada ilk defa kullanılıyorlardı. Kendi gezegenin de en fazla bir gün süren suskunluğa neden olan bu mermiler, bu dünyanın, en azından bu sokağın felaketi olmuş gibiydi. Hiç kimse artık eskisi gibi değildi. Sokaktaki kediler bile çok mutsuz görünüyorlardı. Tuhaf bir şekilde ne Gülay Teyze eski Gülay Teyze’ydi ne de komşuları eski komşulardı. Aslında kendisi bile eski İ. değildi. Sokakta yaşayan herkes kendi hayatına dönmüştü. Kimse, kimsenin hayatına karışamaz olmuştu. Dedikodu yapamayan komşular; kitap okuyarak, kısık sesle müzik dinleyerek, başkalarını rahatsız etmeden sessizce hayatlarına devam ettiler. Mermilerin tek olumlu sonucu sanırım bu oldu. Çocuklar bile sokakta birbirlerine bağırmadan, küfür etmeden futbol oynamanın bir yolunu bulmuşlardı. Gülay Teyze’ye gelecek olursak; bundan sonra evinden hiç çıkmadığı gibi o heybetli çaydanlıkta da bir daha çay demleyemedi. Çünkü demlediği çayların tadı hiç güzel olmuyordu.

 

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir