ben ve göz farlarım
aşkın ne olduğunu anlamıyoruz
saçımız çekiliyor geceye doğru
tüm teller ayla bağlantılı

çalı süpürgesi var elimde
temizliyorum kırılmış barbimi
gerçi benim olan
yani yalnız -bana ait- olan
bir şeye rastlamadım henüz
dirseğimde oturan şu adamı
tanımıyorum
tanımlıyorum sadece

telveler güllerin üstüne dökülmüş
bozuyorlar, iyiye dair ne varsa
telveler yasaları örtmüş.
lütfen bir kurşun
olmayan barbime benziyormuşum
kırmızı kuşaklı, topuklu ayakkabılı

bir kehanete gebe kalmışım
öyle diyor gündüz kuşağı
darbelerin eviymiş karnım
su istemişim etraftan
acıyı doğuracakmışım

“ÜLKÜCAN SÜTBAŞ, TEL-VE-ÇOCUK” için 2 yorum

  • Muhteşem bir şiir. Okurken iliklerime kadar hissettim her duyguyu. Ülkücan Hanım’a başarılarının devamını dilerim. Siz hep yazın, biz hep okuyalım. 💐

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir