Parkta oturuyorum. Sessizliğin verdiği huzurla kitabıma gömülmüşüm. Yan bankta oturan amca kalkar gibi hamle yapıyor ama kalkmıyor, toparlanıyor. Sağ bacağını sol bacağının altına atıp, sağa kaykılarak iyice yükleniyor banka. Dağın eteklerini seyre dalıyor. Derin bir ah çektikten sonra serzenişte bulunuyor arkadaşına,
“Dağa su doldurmaya da gidemiyoruz artık…”
Diğer amca sevdaluk çekiyor, belli. Dağa çıkamamanın hasretiyle uzaklara dikmiş gözlerini. Goncası karşısında duran lakin ona varamayan çiçeği burnunda âşık gibi, utangaç, hüzünlü, sitemli. Kirpikleri puslu. Sisli bulutlarla dolu göz çukurları, ha yağdı ha yağacak. Fakat derin hasretini hatırlatan arkadaşına kızmış gibi. Gergin yüzünde serseri mayınlar cirit atıyor. Kısık gözlerle dağa kaçamak bakışlar fırlatırken duramıyor yerinde,
“Mutfak çeşmesi dinine mi sövdü, git oradan iç!”

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir