(Bu hikâye Türk Hava Kurumu’nun  çıkardığı Uçan Türk dergisinde yer alıyor. Zarifoğlu ile ilgili çalışmalarım sırasında denk gelmiştim. Derginin Mayıs sayısında yer almış. Yıl 1959. Zarifoğlu’nun ailesine haber vermeden çekip gittiği ve altı ay sonra elinde bir uçuş brövesi ile çıkıp geldiği döneme ait olmalı. Eskişehir – Maraş arasındaki bu heyecan ve tuhaflık dolu günlerin bu genç adamı fazlasıyla memnun ettiğini sanıyorum.

Hikaye, düzgün ifadeler ve kendinden emin bir üslupla başlıyor ve bitiyor. Özü diri, ufku sağlam, yapısı dinç bir metin. Bugün bile bu metni bir eskimişlik duygusuna kapılmadan okuyabiliyoruz. 
Bu güzel ve başarılı hikayeyi sadeimge okurlarına armağan ediyoruz. Yazarına da Allahtan rahmet diliyoruz.  Yazıyı  dergiden metne dönüştüren arkadaşımız Emre Söylemez’e teşekkürler. Mustafa Aydoğan)

DELİCE UCUŞ

Uyandığında saat üçtü. Yine  her zamanki gibi, bir çift göz anlaşılmaz hislerle kendisine bakıyordu. Sema’yla yeni evlendiklerinde, bu huyuna bir türlü alışamamıştı. Şimdiyse bu her zaman özlediği bir şey olmuştu.
Çayını içerken, Sema arkasından boynuna sarılmış, yanağını başına dayamıştı. Onun, bir şey demese de üzüldüğünü biliyordu. Her halinde «seni kaybetmekten korkuyorum» diyen bir ifade vardı.
Giyinirken Sema ona yardım etti. Her şeye rağmen kocasının pilot olmasından bir büyüklük hisseder, üniformalı iken kollarında olmaktan daha çok hoşlanırdı.
Giyinip, uçuş başlığını eline alan Cihat, demir kuşuna doğru giderken saat dörttü. ‘ Meydanda hafif bir yel vardı. Uzaktan yavaş yavaş uyanan bir şehrin huzursuzluğunu hissetti. Birkaç saata kadar Sema da, elinde filesi pazara gidecekti. Öğleye pişireceği şeyi düşündü. Evlenmeye karar verdikleri gün aklına geldi. «Seni kaybetmekten korkuyorum» diye alayla söylenerek uçağın merdivenlerine tırmanıp yerine oturdu. Uçuş başlığını giyerken uzaklara bakakaldı. Biraz sonra yollara dökülecek insanları düşündü. Basit günlük işlerle uğraşan ne kadar insan varsa, gürültüyle beynine sıralandılar sanki.
Motor çalışırken, göğe bakıyordu. Sönüp, sönmemek için bocalayan birkaç yıldıza acımak lâzımgeldiğini düşündü. Havalandığında düşüncelerden sıyrılmasını bilirdi. Bunun böyle olmasını lokalde Sema’yla konuştukları gün çok daha iyi kavramıştı. Her şeyden önce kaybedilmekten korkulan biriydi. Yoksa 500 metre yüksekte, yeryüzü ile bütün bağlarını kesmişken, Sema’yla baş başa kalmayı düşünmek kadar hiçbir şey daha heyecanlandırıcı olamazdı.
4,15’de 500 metredeyken, yağmur döküştüren bulutların üzerine çıktı. Çok daha yükseklere çıkmak istiyordu. Uçuşun her zamankinden farklı geçeceğini hissetti. İradesinin dışında bir kuvvet gözlerini bir noktaya dikiyordu. Ellerine baktı. Kumandalardaki bu ellerin, kendisine ait değilmiş gibi bir halleri vardı. İradesine isyan eden bunlardı. «Uçakta yalnızım» dedi. Bunu yeni keşfediyormuşçasına sevindi. Başka bir can mesuliyeti taşımamanın huzurunu hissetti. Bu, irtifayı 4000, süratı 350 mile çıkarmakla neticelendi. Bir an, hangi istikamete gittiğinin farkında olmadığını düşündü. Yüzünde hiçbir his okunamazdı. Gözlerindeki ifade çok garipti. Uçuş başlığı kaşlarını gözlerinin üzerine yıkmış, onun altındaki gözler çok derinden bakıyordu. Elleri kendiliğinden birkaç hareket yaptı. Yükseldi mi, alçaldı mı bilemedi. «Sıkıntı basacak» diye söylendi. Eliyle yakasını gevşetti. Yeryüzü insanları resmigeçite başlamışlardı yine. Basit bir evi, bahçesinde ağaç budayan bir adamın saadetini düşündü. Eli toz – toprak içinde çocuklar, dağda çalı taşıyan köy kadınları, bir sinemanın önünde birikmiş insanların kaynaşması gözünde tüttü, durdu. «Sıkıntı başlayacak» dedi. Eli kumandalarda rasgele kıvrandı. Tuttuğu yere sımsıkı sarılıyor, ezecekmiş gibi sıkıyordu. Ellerine baktı. «Sema eve dönmüştür» diye düşündü. Masada, karşılıklı yemek yediklerini kurdu. Bir gazinoda olmalılardı şimdi. Sema başını omuzuna dayamalı, dansetmeliydiler.
Uçak ansızın sarsıldı. Motor isyan ediyormuşçasına homurdandı. Soğuk soğuk, ellerine baktı.
«Bu uçuş da bitecek» dedi. «Eve gidince istifamı yazacağım.» Son cümleyi, dahiyane bir buluş olarak kabul etti. Cesaretle mırıldanmaya başladı. «Sema’yı alıp gideceğim. O duvarlardaki uçak resimlerini, o madalyaları, üniformaları hep ateşe atacağım. Tertemiz bir eve gideceğim. Sema artık erkenden uyanıp çay hazırlamıyacak, Bir daha «seni kaybetmekten korkuyorum» dediğini düşünmiyeceğim. Uçtuğumu kimse görmiyecek artık. Yalnızlık bir daha beni, böyle yükseklerde yapayalnızken yakalamıyacak. Bit daha «Sıkıntı» basmıyacak. Ben de insanım. Sema’nın elinden tutup gideceğim.» Son cümleyi bağıra bağıra söyledi. Cımcık ter içindeydi. Haritaya baktı. İrtifaı sürati iyice düşürdü. 800 metreden uçuyordu. Nerede olduğunu şöyle bir tasarladı. Büyük bir kavis çizdikten sonra, rotayı güneye çevirdi. Arkasına yaslandı. Ensesi kayış ceketinin yakasına değiyordu. Onun serinliğini hissedince, ürperdi. Tekrar öne eğildi.
2,5 saattir havadaydı!. Nereden geri döndüğünü hatırlamıyordu. Uzaktan meydan görülmüştü bile. Meydana, şehre, insanlara yaklaştıkça gerçek huzursuzluğu hissetti.
İniş yaptıktan sonra, olduğu yerde, ne düşündüğünü bilmeden oturdu. Kendini şehre getiren otobüsten indiğinde, uçakla yere inmiş gibi yüzünü buruşturdu. Eve doğru yürürken dudaklarında neşeli bir ıslık dolaşıyordu. Mutfağın penceresinden Sema’nın başı göründü! Ona şöyle bir el salladı. Merdivenleri koşarak çıktı. Sema kapının aralığından, sadece «nasıl geçti?» diye sordu. Gülümseme ile yetinip içeri yürüdü.
Üniformasını değişmeden, Sema kollarında, başını meşin caketine dayamış mesut olduğunu düşünüyordu.
Cihat elbiselerini değiştikten sonra bir koltuğa çöktü. Kendini yorgun hissediyordu. İçinde hâlâ gökteymiş gibi bir his vardı… Sema’nın ılık nefesini, o tuhaf bakışını, erkenden hazırladığı çayı, üniformalarını, meşin ceketini, kumanda aletlerindeki ellerini, 4000 metredeki o doyumsuz «Sıkıntı» yı sabaha kadar ne kadar çok özliyeceğini düşüne düşüne koltukta uyuya kaldı.

 

 

 

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir