Bu şehirle tanışmam çocukluk yıllarıma rastlar. Köyümüzde ortaokul yoktu. Yıllarca taşımalı olarak şehre gidip geldim. Dev binalara, sağa sola koşuşturan insanlara, bin bir renge bürünen ışıklara, neon tabelalara, insandan fazla arabanın olduğu yollara ufo gören masum köylü gibi bakmıştım. Bütün bunlar bu kadarcık yere nasıl sığıyorlar diye düşünmüştüm bir okul gezisiyle gittiğimiz lunaparkta. Sığıyormuş, hatta bundan fazlası sığıyormuş. Şehrin gerçek yüzünü görünce anladım bunu. Haşin, zorba, soğuk, dev gibi homurtulu ve yutmaya hazır yüzünü.
Babam köyümüzde sınıf öğretmeniydi. Liseye başladığımda tayini şehrin gözde okullarından birine çıktı. Annemse köyden gitmeye dünden razıydı. Şehre taşındığımızda çevremde akıp giden zamana, mekâna, insanlara anlam veremedim. Gövdesini ferahlatan yağmurla tanıştığı toprakları terk etmeye mecbur bırakılan ağaç gibiydim. Bilmediğim, tanımadığım, âşinâ olmadığım bir toprağa kondurmuşlardı.
Zamanla her şey normal gelmeye başladı. Okula gidip geliyordum. Aslına bakılırsa keyfim gıcır, işim tıkırdı. Moralimi bozacak, kafamı yoracak bir şey yoktu. Ta ki ona tutulup hayatımın hatasını yapana kadar.
Üst sınıflardan bir kız gördüm, ismi Alev’di. Nöbetçi öğrenciydi, bir gün kuğu gibi süzülüp sınıfımıza girdi. O an yüreğime düşen şimşeklerin hayatımı parçalayacağını, Alev’in ömrümü yakıp kavuracağını nereden bilebilirdim ki?
Günler, haftalar, aylar… Kimi zaman kantinde, kimi zaman bahçede, kimi zaman da nöbetçi masasının karşısına gizlenerek saatlerce onu izledim. Çekirge bir zıplar, iki zıplar, üçüncüde… Bir gün yakalandım tabii. Gördü ama bir şey demedi. Keşke deseydi, ters yapsaydı, yaka silkseydi. Belki bırakır giderdim ama en azından bu hâllere düşmezdim.
Ertesi gün kafeye davet etti. Böyle olacağını hiç düşünmemiştim. Tüm okulun peşinde koşturduğu Alev, o gün beni; pısırık, işe yaramaz, sapı silik Recep’i seçti. Anlayamadım, sazandım çünkü. Hem de kancayı dibine kadar ısıranlardan. O günden sonra daha sıkı fıkı olduk. Ayaklarım yere değmiyordu artık. Ne oldum delisi olmak böyle bir şey. Sabahlara dek mesajlaşıyorduk. O kafeyi beğenmiyor, soluğu diğerinde alıyorduk. Sinemasıydı, tiyatrosuydu, maçıydı -evet maça bile gittik- hiçbir şeyden eksik kalmadık.
Gittiğimiz yerlerin çoğunda o ödüyordu. Bir erkek olarak gururuma dokunsa da elimden bir şey gelmiyordu. Bahanesi de hazırdı, “Ben davet ettim.” Zengin kız fakir oğlanı oynuyorduk. Her sorduğumda “babam fabrikatör” deyip geçiştiriyordu. Değirmenin suyunu fark etmiştim etmesine de ayılıncaya kadar çoktan o değirmenin çarklarında lime lime olmuştum.
Bir gün yabancı bir numaradan aradılar. Karşımda ağlamaklı bir ses vardı, Alev’in sesi. Hıçkırıklara boğulmuştu. “Çabuk gelmen lazım.” deyip bir adres verdi. Vardım, şehrin tenha mahallelerinden biri. İzbe bir apartmanın kuytu bir dairesi. Alev’i kaçırmışlar, beni de ikna etmeye çağırmışlar. “Alev” dedim, “Hani fabrikatör baban var diyordun” “Biz para mara istemiyoruz” dediler, “Bunları satacaksın.”
Önüme bir poşet koydular. İçinde beyaz, küçük, şeffaf naylon torbalar vardı, hem de onlarca. Alev’e bir fenalık ederler diye kabul ettim. Birkaç ay dediklerini yapar, Alev’i de alıp kaçarım bu şehirden, diye düşündüm. İzimizi kaybettirdikten sonra bizi kim bulabilirdi ki? Fakat kazın ayağı öyle değilmiş işte.
Başta istemezken sonradan hayatımda görmediğim, belki de göremeyeceğim kadar paranın elime tutuşturulmasıyla afyonlanmış piyadeye döndüm. Yapamadım, geri dönemedim. Sevgimi verdim yetmedi, ömrümü verdim yetmedi, nihayetinde ailemi de kurban verdim. Bir gün Alev’in terk edişiyle sarsıldım fakat öğrendim ki o da şapka numaralarından biriymiş. O gün hayatımın temelleri kökünden çatırdadı. Yıllardır gözümü bağlayan düğüm, o gün yoktu. Bağlanabileceğim, eteğine yapışabileceğim, kendimi kurban edebileceğim sunağım elimden alınmıştı.
Çaresizdim; tükürdüğümü yalama, sattığımı yutma vaktim gelmişti. Bahçedeki ardiye niyetine kullandığımız kulübeye saklardım. O güne kadar eve hiç sokmamıştım. Korkumdan değil elbette, birine zarar verir diye. Eve ilk defa o gün soktum, sokmaz olaydım.
Bir akşam eve geldiğimde dolabımın bir köşesine sıkıştırdığım zulamın yerinde olmadığını fark ettim. Hayatımın temelleri ikinci kez kökünden çatırdadı. Hem de öncekinden de beter. O gün Betül’ün dişi ağrımış. İlaç bulmak için evi didik didik etmişler. Ağrı kesici kutusunun içine sakladıklarımı görmüşler. Acısını biraz dindirir ümidiyle yutturmuşlar.
Bulamazlar diyerek sakladığım ilaç kutusu, sevdiklerimi yutan kara deliğim oldu. Betül fenalaşmış, annemin kucağına yığılmış kalmış. Hastaneye kaldırmışlar. Narin bedeni parçalanmış, kurumuş, bitmiş. Babam ölüm sebebini duyunca çılgına dönmüş, zapt edememişler adamcağızı. Arabaya atladığı gibi benden hesap sormak için yola çıkmış. Ana yüreği işte, dayanamamış. Bir çılgınlık eder diye o da ardına takılmış. Yolda sinirinden hatalı sollama yapmış, sonrasında ortalık kan deryası.
Günlerce komada kaldılar, özür bile dileyemeden toprağa verdim ikisini de. Gerçi yüzlerine bakacak yüzüm de kalmamıştı ya. Gülümü, Betül’ümü de kendi ellerimle toprağa kondurdum. “Abi, abi” diyerek attığı çığlıklar hâlâ kulaklarımda çınlar.
***
Masa lambasının sık sık kararan ışığında, titreyen parmaklarıyla yazdığı satırları zarfa emanet etti. Yavaşça kalktı. Sandalyesini odanın ortasına getirdi. Tek hamlede üzerine çıktı. Cılız ışığın gölgeler âlemine çevirdiği odada, yavaş yavaş sönen gözleriyle son defa baktı zarfa. Geriye boşlukta sallanan bir hayatla bu kısa hayatın son şahidi beyaz bir zarf kalmıştı.
SÜLEYMAN ÇINAR: 1996 yılında Kütahya’da doğdu . Sakarya Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunu. Halen Kütahya Barosu’na kayıtlı stajyer avukat olarak çalışıyor.
(Resim: Hoca Ali Rıza)
