Göçmen İbrahim, 79’unda bir delikanlıydı.
Balkan göçmeni olduğundan böyle çağrılırdı.
Ben on beşimdeydim o sıralar.
On beşinde Göçmen İbrahim sınır boylarını aşa aşa gelmiş bizim illere.
Doksanlarda, Yorgancılar içindeki Ateş Çay Evi’nin gediklisiydi.
Hoş sohbet, kalender meşrep bir güzel adamdı.
Bir veciz sözü vardı hiç unutmam.
Evlat, derdi. “Şu kahpe dünyada üç şey yoksa felek yüzüne gülmez insanın”
“Ya madenî has ya kuvvetli iktibas, ya da ……….”
Üçüncüsünü söylemez, kıs kıs gülerdi. Ruhun şâd olsun göçmen emmi.