Açık değil elim gizil suretler gibi
karılan bir mahşer var çünkü
sorguçlar kurtarmaz hiçbir başı
hiçbir itiraf örtemez bu akasyaları
gönenir çocukluk hâlâ beyaz çiçekleriyle
sevinçleri coşkun anısı kırgın
kuş sesinde hâlâ yenilenen sabahlar

bir sesi çırpıyorlar balkondan
ortaklık feryat figan

umutların sıcağı mı gevşeyen
kızıllığı mı bakır çalığı hüzünlerin
iç cepte tutulur bir dürüm hayat
çünkü biliriz küçülsek bile
geri gelmez küçük şehirlerimiz
çok korku az insan
ölçülü saygı istemsiz yalan
geri gelmez daha fazla mutluluk
imkansız milyonda bir ihtimal

iyi çırpılmış dört taraf ses tozları
kaybolmuş göğün maviliği bir yana
dayanır mı çatal sese kulak zarı

şimdi kaldır elini sen söyle
hiç açık olur mu sözü şairin
çatıda korkuyla izlerken bizi
iki kumru kör serçe ala paça bir güneş

koyu kış hava ayaz
mevsim duman

 

(Fotoğraf: Üzeyir İlbak)