Haftalarca yağan şiddetli yağmur, son gününde doluya dönüştü ve büyük bir su akıntısı oluştu. Nehrin kenarındaki küçücük evin çatısı şiddetli rüzgârdan uçacaktı sanki. Dışarıya çıkmaktan korkup, evin içinde oturduk. Sabahleyin sıcak yatağından kalkan oğlum “Susadım, çay içmek istiyorum” dediğinde elime kovayı alıp, dereye doğru gittim. Mayıs ayının ilk haftası olmasına rağmen hava çok soğuktu. Gece gündüz demeden yağan yağmurdan dolayı dereler dolmuş ve yeryüzünün tamamı suya doymuştu. Ben tek ayaklı yolda gidiyordum: Ön taraftan bir anda, “Ağabey üşüyorum” diye ince bir ses geldi. Korktum ve hemen “Sen kimsin?” dedim. Biraz yakından baktığımda kırmızı ağacın altında kıvrılıp, boynunu bükmüş ve soğuktan üşümüş olan siyah yılanı gördüm. Yılanın soğuk yüzünden korkup, biraz geri çekildim:
− Şaşırarak “Kulaksız sen miydin?” dedim.
−“Evet, ben konuşuyorum. Söylesene ağabey, bu Allah’ın yağmuru ne zaman bitecek? diye sordu.
Onun sorusuna cevap vermeden önce, şaşırdığımı gizleyemeyip soruverdim:
−“Seni yaramaz! Sen konuşmayı nerden öğrendin?
Yılan hiç umursamamış gibi yapıp:
−“Söylesene ağabey, yağmur ne zaman duracak?” diye tekrar sordu.
Ben ona çok kızdım:
−“Seni kurnaz, yağmurun durmasının sana ne faydası olacak?” dedim.
−“Anlamıyor galiba! İnimin her tarafı su oldu ve çok üşüdüm. Karnım da çok acıktı.”
−“Karnın acıktıysa kurbağa yakala, balık tut! Fare yakalayıp ye!”
−“Farelerin hepsi sıcak yerde, sizin evinizin altındadır. Kurbağa yakalamak istesem, sular, göller bulanık.”
−“Durumun kötüymüş, zavallım.”
Benim kendine sıcak davrandığımı anlayan yılan, sürünerek yanıma geldi ve başını kaldırdı.
−“Çok acıktım ağabey.”
−“Öyle mi?” deyip, şaşırmış bir şekilde ona baktım.
Ona iyice bakınca onun siyah değil, beyaz yılan olduğunu fark ettim. O konuşurken, onun çatallaşmış ince dilini gördüm. Başındaki beyaz boynuzunu gördüm. Benim şaşırdığımı o da anladı ve hemen sordu:
−“Ağabey, neden öyle bakıyorsun? Daha önce hiç yılan görmedin mi?”
−“Öylesine bakıyorum.”
−“Öylesine öylesine” diyerek, yılan beni taklit etti ve “karnım çok acıktı” dedi.
−“Ben ne yapayım?”
−“Bir de ben ne yapayım?” diyorsun! “Ne yapacağını kendin bilmiyor musun?”
−“Sen söylemezsen ben nerden bileyim?”
−“Kırgızlar, misafir geldiğinde sevinirler. Evine yılan bile gelse, ‘Misafirimiz ol, bu geceyi bizde geçir’ derler. Süt, yoğurt ikram ederler. Bazen böyle şarkı söylersiniz ya.”
− “O doğru ama…”
−“Ama ne!”
Yılan bana bu şekilde konuşunca, ben çok utandım.
−“Söyle, sana ne getireyim?”
−“Evde süt varsa süt getir. Evinizin çatısında çok serçe yavrusu var. Onlardan getirsen de olur.”
Ben çok sinirlendim:
−“Seni uyanık! Yavrulara dokunma, başka bir şey söyle.”
−“Tamam o zaman, kurumamış, taze et getirsen de olur.”
−“Evde taze et var.”
−“O eti, küçük küçük dilimleyip getir, ağabey.”
−“Tamam” dedim.
−“Çabuk ol, ağabey.”
Ben, nehirden bir kova su doldurup geri geldim. Gördüğüm şeyi hiç kimseye anlatmadım. Yılanın istediği gibi, küçük bir tabağa inek sütünden koyup, çiğ eti de küçük dilimlere ayırıp getirdim. O, benim getirdiğim yemekleri görünce çok sevindi. Ben, getirdiğim her şeyi onun önüne koyduğumda:
−“Şimdi sen evine gidebilirsin ağabey”, dedi.
Ben de ona soru sordum.
−“Niçin?”
−“İnsan dimdik bakarsa, yılan nasıl yemek yesin?”
Onun söylediğini doğru buldum ve hemen eve gittim. Akşama doğru tekrar geldiğimde sütün hepsini içtiğini, etin de tamamını yediğini gördüm. Ondan sonra devamlı oraya gidip, ona gözükmeden onun tabağına süt bıraktım. Yılan sütü seviyordu. Bıraktığım sütün hepsini hemen içip bitirirdi. Ben o günden sonra o yılanı hiç görmedim.
Ben bir defasında, yaz ayının tam ortasında yüzmek için dereye doğru giderken:
−“Nasılsın ağabey?” diye ince bir ses geldi. Bir baktım ki, yılan ağacın gölgesinde yatıyor gibiydi.
−“Sen kimsin?”
−“Tanıyamadın mı ağabey?” Yılan, sürünerek benim yanıma geldi.
Konuşmasını o yılana benzettim ama bu yılanın görünüşü ve rengi faklıydı. Kendisi bembeyaz, güzel bir yılan olmuş. Kafasındaki o küçücük boynuzu hâlâ duruyordu. Sesi benziyordu fakat rengi faklıydı. Ben bu duruma çok şaşırdım.
− “Yılan, ağabey beni tanıyamadın mı?” diye tekrar sordu.
−“Sesin tanıdık geliyor ama görünüşün, rengin farklı. Boynuzun da büyük gibi.”
−“Doğru söylüyorsun ağabey. Ben kısa bir süre önce yenilenip, kabuğumu değiştirdim. Artık büyüdüm. Beni istemeye gelenleri reddediyorum”, dedi.
−“Sen bir de evlenecek misin?”
−“Evlenip, çocuk doğurmazsam yılanların nesli tükenmez mi? Bu bölgede bana benzeyen yılan hiç yok.”
−“Nerde var?”
−“Ben yılanların pîrinin neslindenim. Boynuzumu görünce de mi anlayamadın?”
−“Onu ben nerden bileyim?”
−“O zaman öğren!”
−“Anlat da öğreneyim.”
− “Yılanların pîrine Şahmeran derler.”
−“Evet.”
−“Ben, yılanların Sultan’ı, pîri olan Şahmeran’ın neslindenim. Ben sıradan bir yılan değilim, sıradan yılanlar benim dengim değil.”
−“Dengini nasıl bulacaksın o zaman?”
−“Yakında uzaklara gideceğim için sizi bekledim.”
−“Benimle ne işin var?”
−“Minnettarlığımı bildirmek istedim.”
−“Allah’a şükür, aklın varmış.”
−“Size vermek istediğim hediyem de var ağabey.”
−“O nasıl bir hediye imiş?”
Yılan sürünerek bana doğru geldi ve başını salladı. Başındaki boynuzu yuvarlanarak önüme düştü.
Ben bakakaldım.
Yılan,
-“Bu boynuzumu hediye olarak al” dedi. “Bunu oğullarının boynuna tak ağabey. Bu boynuz, çocuklarını tüm hastalıklardan korur ve onların uzun ömürlü olmasını sağlar. Çocukların hoşgörülü, halkına hizmet eden, cömert, temiz kalpli, dürüst insanlar olacak” dedikten sonra ormana kaçıp gitti.
Ben, kaçıp giden yılanın arkasından uzun süre bakakaldım ve yeşil otun üzerinde inci gibi parlayan küçücük boynuzu elime aldım.

 

(Kırgızca’dan çeviren: Cuma BOLAT)

 

ASANBEK STAMOV :Ünlü Kırgız yazar, çevirmen ve romancı Asanbek Stamov, 1938 yılında şimdiki Çüy şehrinin, Moskova kasabasına bağlı olan Çongarık köyünde dünyaya gelmiştir. 1962 yılında Kırgız Devlet Üniversitesi’nin Filoloji Fakültesinden mezun olmuştur. Sonraki yıllarda çeşitli okullarda öğretmenlik yapmıştır. Sonra, sırasıyla Radyo Komisyonu redaktörlüğü (1964-1966), Devlet Yayınevi redaktörlüğü (1967-1969), eğitmenlik (1969-1971), Devlet Yayınevi müdürlüğü (1971-1973), Kültür Bakanlığı vekilliği (1973), Devlet Radyo-Televizyon Komisyonu müdürlüğü (1985-1987), Kırgızistan Yazarlar Birliği müdürlüğü (1987) ve “Çalkan” Dergisi redaktörlüğü (1989) görevlerinde bulunmuştur. Ayrıca Kırgız Meclisinde milletvekilliği de yapan Stamov Kırgız Edebiyatına olan hizmetlerinden dolayı çeşitli madalya ve unvanlar ile ödüllendirilmiştir.

Stamov 7 Ağustos 2010 tarihinde 72 yaşında vefat etti. Öldüğünde geriye yazılmış birçok eser bıraktı. Bu eserlerden bazıları şunlardır:

Tanışma (Hikâyeler), Frunze (Bişkek), 1966

Sonbaharın Sonlarında (Hikâyeler), Frunze (Bişkek), 1969

Yeni Akraba (Hikâyeler), Frunze (Bişkek), 1973

Doludan Sonra (Hikâyeler), Frunze (Bişkek), 1976

Çüy Destanları (Hikâyeler), Frunze (Bişkek), 1978

Ak Kar (Hikâyeler), Frunze (Bişkek), 1981

Yol Üzerindeki Yalnız Ev (Hikâyeler), Frunze (Bişkek), 1985

Yazarın Rusça yazılan eserleri

После Ливня: (Roman) Duş Sonrası 1978

Ивы-Близнецы: (Roman) Söğüt-İkizler 1985

Поздней Осенью: (Roman) Geç Sonbahar 1986

Три Доброделя: (Roman) Üç Dobradel 1992

 

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir