Bakış kör noktaları da getirir yakınına
Karanlık gezintilere giriyoruz adı karanlık dil
İz sürücüsün sen. Ellerin yokluyor çalıları
Her nefes alışında yumruk gibi taşıdığın
Çaputu da kokluyorsun.

Körlüğün sana sunduğu bir ad var. Kör
Karanlık tomurcuklanarak çoğalıyor. Geçiyoruz
Dizimize tırmanmak için eğim bekleyen su
Bu dip rögarda bizi derinlerine çeken uğultu
Çiçeği bilmek kırları hatırlatıyor
Işık zümresini bir kere görmüş olduğumuzu

Ne savaşı başlatıyor ne barışı getiriyoruz
Bir nokta var yaklaştıkça uzayan. Silik yüzler.
Karanlığın ressamı gözler dikiyor üstümüze
Yargılayan gözler kılcal şişkin morarmış gözler
Gezdiriyorlar gözlerini gözlerimizin üstünde.

Sonunda avucumuzda bir et parçası kalıyor
Onun aslında Allah vergisi bir güzelliği olduğunu
Kim inkar edebilir ki. Savaşı sezip barışı söylediğimizi
Burada Karanlık sessizlikle açıklanabilir en çok
Yapı Türkçe, bozuluyor, siniyor köşesine. Çıt yok

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir