Hâtır şen olmuş ol n’idem

Dil gül-şen olmuş ol n’idem

Yârsız geçerse bir demim

Cânsız ten olmuş ol n’idem

 

Halvet deme şol halvete

Olmuş izâfet kesrete

Vahdet deme şol vahdete

Hep sen ben olmuş ol n’idem

 

Dost gayrını yâd etse dil

Dil deme dil adını sil

Bir yârdan özgeye gönül

Kim mesken olmuş ol n’idem

 

Varlık libâsın soymaya

Hem âr u ırzı koymaya

Bir pîre cândan uymaya

Hâs ma’den olmuş ol n’idem

 

Fer’inden asla yetmemiş

İcmâli fasla yetmemiş

Dil mezraında bitmemiş

Bir harman olmuş ol n’idem

 

Sahrâda Kays-ı zû-fünûn

Aşk derdine olmuş zebûn

Yardıkça ferhat bî-sütûn

Hep şîven olmuş ol n’idem

 

Âşık merd oğlu merd gerek

Cân ten ser-â-pâ derd gerek

Dost zülfüne dil-bend gerek

Ter dâmen olmuş ol n’idem

 

Yâr derdi olmayan beden

Rûhsuz gezer giymiş kefen

Cân mülküne urmuş resen

Bir reh-zen olmuş ol n’idem

 

Saçdın Hulûsî bir güher

Toplar anı ehl-i hüner

Cân sevdiğinden bî-haber

Ten yek ten olmuş ol n’idem

 

(Dîvân-ı Hulûsî-i Dârendevî, Sh.195-196, Nasihat Yayınları, 2006)