Kasabada seçim yaklaştı. Halk emin; şimdiki başkan Yabanın Ömer seçilecek gene, neden mi? Yabanın Ömer kasabanın tek tüccarı, babası kasabaya sonradan gelmiş. Nerden gelmiştir, niye gelmiştir? Kimse tam olarak bilmez. Kasabalarda böyle durumlarda kırk tane rivayet çıkar. Kimine göre Urfa’dan kan davasından kaçıp gelmiş. Kimine göre Malatya’dan yüklü bir define bulup gelmiş. Yabanın Ömer’in babasında efsane çok anlayacağınız. Herkes bu konuda farklı şey söylüyor. Şer adamın teki olduğundan kimse sormaya da cesaret edememiş; ama malı mülkü yerindeymiş. Armut dibine düşer derler. Oğlu Yabanın Ömer ondan da beter çıkmış. Herif kasabanın tek traktör acentesinin sahibi… Kasaba halkı fukara, peşin parayla traktör alabilen çok az. Traktörü iş görmez hale gelen Yabanın Ömer’e gider, eski traktörü peşinat olarak verir. Veresiye iki katı paraya yenisini alır. Kasabanın hemen hemen hepsi yıllardır borçlular bu yaramaz adama. Haliyle o da bu yolla servetine servet katmış. Bilmem kaç dönemdir kasabanın belediye başkanıymış.

Aradan birkaç ay geçmesiyle kış gelmişti, seçimler de iyice yaklaşmıştı. Şehirde, ilçede tek tük belediye başkan adayları çıkmaya başlamış; halkın arasında arzı endam ediyor, vaatlerini sıralıyorlardı. Böyle günlerin birinde kasabanın kahvesine bomba gibi bir haber düştü. Yabanın Ömer’in karşısına iki tane rakip aday çıkmış. Haberi getiren belediyenin muhasibi Osman’dı. Anlayacağınız sağlam kaynaktan gelmişti bu haber.

Peki, kimdi bu adaylar? Birisi Nuri Hoca idi. Kasabada bulunan tek lisenin din kültürü öğretmeni. Nuri Hoca çocuk denilecek yaşta kasabadan çıkmış, şehirde hafızlığını tamamlamış, ilahiyat fakültesini bitirmiş ve öğretmen olmuş. Senelerce o şehir senin bu kasaba benim görev yapmış. Emekliliğine beş on sene kala kendi kasabasına tayinini istemiş ve gelmiş. Haramı helali bilir, ehli tarik yarı evliya adam. Bu sebepten tüm kasaba halkı sever sayar Nuri Hoca’yı.

Peki diğer aday kim? Kurnaz Ali; vay vay Kurnaz Ali de aday demek? Kahve halkı şaşkın… Kasaba halkı Kurnaz Ali’yi de sever. Adı üstünde kurnazdır, hazır cevap adamdır; ama sevimli bir tarafı vardır. Hem Yabanın Ömer’den bin kat daha iyidir. Kurnaz Ali liseyi zar zor bitirmiş. Ta o zamanlar belliymiş ne olacağı, haylazlıktan okumamış. Askerden dönünce şehirde bir tanıdık vasıtasıyla kara yollarında işe başlamış. O senelerde olurmuş öyle şeyler. Bir tanıdık olması yetermiş. Senelerce o köy bu kasaba yol yapmış, girişken de olunca tanımadığı adam yokmuş. Geçen sene emekli olup baba ocağına yerleşmiş. Laf aramızda biraz da hovardalığı varmış; ama kasabanın kızına gelinine dönüp bakmaz. İşte arada bir şehre iner, gazinolarda şurada burada eğlenirmiş.

Haber Yabanın Ömer’e ulaştı. Ömer kendinden emin hindi gibi şöyle bir kubardı. ‘Hıh! Adaylarmış, olsunlar bakalım. Bu kasaba halkı benim emrimden çıkamaz. Vallahi hepsinin senedini avukata veririm, ben de hocayla kurnaz bozuntusuna boyun verecek göz var mı?’ dedi.

Ömer öyle diye dursun Nuri Hoca’yla Kurnaz Ali kahvede, handa, çarşıda, pazarda seçim propagandasına başladılar bile. Nuri Hoca din iman, hak adalet diyor; kasaba halkı büyük bir edeple dinliyordu. Kurnaz Ali iş aş diyordu halka. ‘Yabanın Ömer sizin senetlerinizi avukata verecekmiş, versin. Korkmayın bir mahkeme en az iki sene sürer. Ben başkan olursam hepinizin oğluna belediyede kadrolu iş vereceğim. Oğullarınızın maaşıyla geçinip mahsulünüzden gelen parayla borcunuzu öder kurtulursunuz bu soysuza kölelikten.’ diyor. Kasabada her gördüğü işsiz gence, ‘Belediye başkanı olursam seçimin ertesi günü kazmanı küreğini al, belediye binasına gel! Vallahi billahi alacağım seni belediyeye.’ diyordu.

Bu esnada kasabanın kahvecisi Seyfi evinin üstüne bir kat daha çıkmak istiyordu. Eğer kahvenin üstüne bir kat daha çıkarsa evi kasabanın en yüksek binası olacak, kanunen yasak. Seyfi kahvede Nuri Hoca’yı bir kenara çekip bu meseleyi açtı. ‘Hocam evin üstüne bir kat daha çıkmak istiyorum, sen başkan seçilirsen müsaade eder misin?’ dedi. Nuri Hoca, ‘Olmaz Seyfi, kanunen yasak! Sen hiç masraf etme! Hangimiz seçilirsek yıktırırız.’ Dedi. Akşamına Kurnaz Ali geldi kahveye. Seyfi aynı soruyu Ali’ye de sordu. Ali gayet kendinden emin bir şekilde, ‘Çık ağam! Bir kat değil on kat çık. Allah’ın göğünü senden mi esirgeyecem? Çık çıkabildiğin kadar. Arşı alaya kadar yolun var.’ deyince bizim kahveci Seyfi ertesi gün demiri, tuğlayı, çimentoyu getirdi; inşaata başladı. Yabanın Ömer bu meseleye temkinli yaklaştı. Hele şu seçim bir bitsin bakarız icabına diye düşündü kendi kendine.

Yalnız bu esnada kasaba halkının dikkatini bir şey celbetti. Yabanın Ömer’le Kurnaz Ali gittikleri her yerde birbirlerini kötülemesine rağmen ikisinin de ağzından Nuri Hoca’ya karşı tek kötü kelam çıkmıyordu. Nasıl çıkabilirdi? Tertemiz adamdı. Hatta Ali, Nuri Hoca’yı bir kenara çekip ‘Hocam bu işler sana göre değil.’ diye uyarmış diyenler oldu. Memleketimizin insanı böyledir. Hovarda, faizci olsa bile vicdanı elden bırakmaz. İyiliği güzelliği görmezden gelemez.

Uzun lafın kısası bu hengâmeyle günler geçip gitti. Seçim günü geldi çattı. Ömer kendisinden gayet emindi. Hatta paraya kıymış, şehirden kutlama için davul zurna bile getirtmişti. Oylar kullanıldı ve akşamüstü ilk sandık açıldı. ‘Ömer birinci, Ali ikinci, Hoca üçüncü.’ diye bağırdı içerden bir ses. Ömer şöyle bir başını dikti ve davul zurna çalanlara, ’Ne duruyorsunuz oğlum? Vur davulcu davula, sen de öttür zurnacı! Ahali şenlik görsün.’ diye bağırdı. Kurnaza şöyle bir tepeden bakıp ‘Rakip olanlar da haddini bilsin!’ deyiverdi. Nuri Hoca’nın da Ali’nin de omuzları düştü; ama ikinci sandıktaki oylar Ali’ye umut verdi. Ali birinci, Ömer ikinci, Hoca üçüncü oldu.

Sandıklar ardı ardına açılıyor ve sonuç değişmiyordu. Ömer’in yüzü sinirden kıpkırmızı oluyordu. Ömer için gelen davul zurnayı bu kez Ali tuttu. Ömer’in verdiği paranın iki katını verdi. Artık Ali için çalıyorlardı. Son sandıklar da açılıp sonuç değişmeyince Ömer kudurdu. Kasaba halkına dönüp ‘Size bunun hesabını soracağım, yiyecek ekmek bulamayacaksınız.’ diye bağırdı. Ali’ye dönüp ‘Sana o başkanlık mührünü vermem. Yutarım, gene vermem.’ deyince Ali gayet sakin, ‘Ankara’da kanca yapmışlar yutulan mühürleri dübürden çıkarmak için.’ deyivermesin mi? Kasaba halkı kahkahaya boğuldu. Nuri Hoca baya üzüldü; ama belli etmedi. Geçmiş olsun diyenlere hayırlısı nasipse gelecek seçim diyerek gelecek seçim de aday olacağının sinyalini verdi.

Ertesi gün Ali başkanlık koltuğuna oturdu. Devir teslim töreni falan yapılmadı. Ömer zaten akşamdan özel eşyalarını toplatıp aldırtmıştı. Mührü de yutmamış, masanın üstünde duruyordu. Ali hayli bir zaman mühre bakıp bakıp güldü. Hesap kitap devrini de muhasip Osman’la hallettiler.

İlk gün kasabanın ihtiyarları toplanıp Ali’ye hayırlı olsun demeye gidiyorlardı. Bir de ne görsünler? Kasabanın bütün gençleri kazma kürek ellerinde belediye binasının önünde bekliyorlar. Ali balkondan gençlere konuşuyor. ‘Ağam! İlk günden kapıma ne dayandınız? Hele bir zaman geçsin, hal çaresine bakarız.’ diye gençleri savuşturuyordu. Bizim ihtiyarlar belediye başkanının odasına alındılar. Hayırlı olsunlar denildi. Hal hatırlar soruldu, çaylar kahveler ikram edildi. İhtiyarlardan biri laf arasında ‘Ali.’ diye ağzından kaçırdı. Ali bozuldu. ‘Ali değil emmi, başkan başkan. Bugüne bugün hepinizi ben yönetiyom.’ demesin mi?

Neyse günler haftalara, haftalar aylara eklenip gitti. Ali Başkan kendi akrabaları haricinde kimseyi işe almadı. Hatta belediye personelini yenileyip kendi akrabalarını doldurdu. İlk iş olarak makam arabasını yenilemek olmuştu zaten. Sıfır kilometre Mercedes ‘mersedes’ diyemiyor. Okunduğu gibi ‘Mercedes.’ diyordu. Gelen gideni aratır demişler ya işte öyle belediyenin bütün imkânlarını çarçur ediyor diye konuşulmaya başlandı. ‘Her gece makam arabasıyla şehirdeki gazinolara gidiyor belediyenin parasını karıya kıza yediriyor.’ diyenler oldu. Allahtan Ömer hem gelecek seçime yatırım olsun diye hem de mahkemeyle kadıyla uğraşmamak için halkın senetlerini avukata vermedi.

Bir gün beklenmedik, aslında Kahveci Seyfi’nin beklemediği bir şey oldu. Danacıların Rasim, yani Zabıta Baş Komiseri Rasim resmi kıyafeti yanında üç beş zabıta memuruyla kahveye geldi. Seyfi’yi kenara çekip ağız ağıza verip kelam etti, sonra karşılıklı atışmaya başladı. Seyfi bastı feryadı küfrü zabıtalara. Seyfi’nin üstüne yürüdüler, kahve ahalisi ayırdı bunları. Zabıtalar def edilince kasabanın ihtiyarları Seyfi’yi sakinleştirip işin aslını astarını sordular. Hani Seyfi evinin üstüne bir kat daha çıkıyordu ya onun için gelmişler. Rasim ‘Ya sen yık ya da biz yıkarız.’ diye diklenmiş. Seyfi soluğu belediye binasında aldı. Ama başkanla görüşmek ne mümkün? Ya toplantıda ya meşgul… Günlerce belediye binasına git gel yol etti kendine. En sonunda bir akşam Seyfi Başkanın evine gitti. Biraz atışmışlar, Başkan Seyfi’nin yakasından tutup dışarı atmış. Seyfi garibim; çaresiz kendi eliyle yaptığı evi yine kendi eliyle yıktı.

‘Her kışın bir baharı var, her yazın da bir kışı var.’ demişler. İnsanoğlunun ömrü de böyle. Her kötü günün bir iyi günü, her kötünün de bir iyi günü var. Kimsenin ahı kimsede kalmaz. Seyfi’nin meselesinin üzerinden bir yıl geçmemişti ki bir gece yarısı kasabada bir curcuna koptu ki sormayın gitsin. Belediye binasının önünde iki tane jandarma minibüsü, bir tane jandarma jipi duruyor. Kasaba halkı toplanmış belediye binasının önüne. Herkes birbirine soruyor ne olmuş diye. Meselenin aslı şu ki; Başkan belediye binasında kasabanın sekiz on hovarda takımıyla âlem yapıyormuş. Tabi Yabanın Ömer’in belediyede hâlâ adamları var. Ömer’e haber salmışlar, o da tez elden jandarmaları çağırtıp baskın verdirmiş. Belediye kapısından üç dört boya küpüne batıp çıkmış gibi ağır makyajlı dansöz kıyafetli kadınlar çıkıyor. Ardından da hovarda tayfası… En son başkan çıktı kapıdan. İki kolunda iki jandarma, elleri kelepçeli, pörtlemiş gözleri tavşan gözü gibi kıpkırmızı kızarmış. Alkolün etkisinden mi, olayın şokundan mı, bilinmez. Etrafına bön bön bakıyor. Ömer’e gelince, bu meseleyi sonuna kadar değerlendirmek istiyor. Kollarını açıp salya köpük saça saça var gücüyle ‘Gördünüz mü başkan seçtiğiniz adamı? Koskoca devletin belediye binasını kahpe damına çevirmiş.’ diye bağırıyor. Akabindeki günlerde başkan kamuya ait binada âlem yapmak, yolsuzluk vesaire gibi suçlardan tutuklandı.

Bu günlerde kasabada erken seçim havası var. Ömer’le Nuri Hoca yarışacak. Kim seçilir, bilinmez…

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir