Fikirlerin doğuşunu izler ölüm. Her insan ölür diyebilirim ama her insan yaşar mı? Sen, ben ve o yani hepimiz bir kez yaşarken bazı insanlar kendi dünyasında bin kez yaşar. Adını bilmem. Yaşını bilmem. Okul bilmem. Tek bildiğim bu insanlardır. Bir kent var. Benim bildiğim bir kent. Bu kentte fakirlik var. Bu fakirlik bir zenginliktir. Bizim için söylenen bir zenginlik. Bu fakirlik bize cennettir. Bu söylenenler dilden dile yayılır. Bana kadar gelir. Sonra ardından yaşam gelir. Bu söylenenler bir acının haykırışıdır. Bu hüznü, onlar gibi hissedemem. Ama benim de bir kalbim var.
Günden güne artan sıcaklardan sonra kent bir rüyaya daldı. Bu rüyanın adı Hikmet Şen. Bu ismi ben koydum. Bu adam uzun yollardan gelmiş. Kendini bu kentte, bu rüyada bulmuş. Karşılaştığı insanlar ona çok iyi davranmış. İnsanlara yemekler yedirmiş, evinde yatırmış ve bir gün kimse yüzüne bakmamış. Hikmet Şen bu duruma şaşırmış. Diğer gün daha çok şaşırmış. Daha sonraki gün Hikmet Şen sokakta ölü bulunmuş. Hikmet Şen’i ölü bulan adam sokak serserisiymiş. Onu yanına almış. Kendi kaldığı toprağın altına onu gömmüş. Üstünde ise o yaşamış. Yıllar sonra ölüyü bulan adam taşınmak zorunda kalmış. Taşınırken Hikmet Şen’i yanına almak istemiş. Kazmış toprağı ve çıkarmış. Hikmet Şen hiç değişmemiş. Bu duruma şaşıran adam Hikmet Şen’i sırtına almış. Birkaç sokak ilerlemiş. İnsanların şaşkın bakışları karşısında durmuş. Etrafına bakınmış.
-Bana yardım edin? Bakmayın öyle, demiş.
Bütün insanlar durmuş. Herkes uzaklaşmış. Ardından güvenlikçiler gelmiş ve ölüyü bulan adamı yakalamışlar.
-Ben size ne yaptım? Bırakın beni. Hikmet Şen’i de alın. Baksanıza o kıpırdayamaz, diye bağırmış.
Güvenlikçiler bu adamın deli olduğunu düşünmüş ve önce koca bir binaya götürmüşler. Ardından bir adamın karşısına çıkarmışlar. Daha sonra büyük bir alana götürmüşler. O alan büyük bir hapishane imiş. Kötülüklerle mücadele eden kentin düşmanları orada yatıyormuş. Ölüyü bulan adam her gün bir küçük odada yatıp kalkmış. Kentlilerin düşman olduğunu hiç düşünmemiş. İnsanların ona iyilik yaptığına inanmış. Yirmi yıl sonra aklına bir şey takılmış. Bunu yüksek sesle söylemeye başlamış:
– Ben neden buradayım? Ben ne iyilik yaptım da insanlar bana evlerini açtı.
Sonra aklına Hikmet Şen geldi. Bütün gününü Hikmet Şen’i düşünmekle geçirdi. Hikmet Şen onun için bir aziz. Onun için bir dost. Hiç kimseye bu kadar yakın olmamıştı. Bir insana değecek kadar yakın.
Bir vakit, ölüyü bulan adam hapishaneden çıktı. Kent değişmişti. Rüya gibi bir kent olmuştu. Ölüyü bulan adam kente Hikmet Şen ismini takmıştı. Ve o adam hâlâ aramızda… Ve her zaman bizimle olacak ve onu kimse duymayacak…
‘’Bu, insanlığın ölümünden başka bir şeycik değil. Bu susma her türlü ölümün ve öldüren karşısında kayıtsızca beklemenin ifadesidir. Hürriyet ve ölüm arasında kalan bizlerin ve her şeyi ile birlikte zamana ve paraya karşı bir güçlü tarafı bulunmamakla birlikte yaşayan veya yaşanılan hayata maruz bırakılan bizlerin kefaret olarak ödediği acılar karşısında huzur denilen ücreti kabul ettiğimiz düşünülür. Huzur ve hürriyet sevdalısı gençlerle el ele tutuşan büyük adamların gafletleri ile birlikte sönen bu ışık, bu parlayan ve içimizde derin duyguları bırakan hürriyet, sizin ellerinizde bir yıkıma dönüşüyor. Beni parlatan bu yıkımlardır. Düşüncelerimin gücü bu aziz insanların büyük tembellikleri ve bilgisizliğidir. Kafasında derin ve içten gelen kuvvetli çalışma azmi ve isteği bütün gündelik hayatı geride bırakıyor. Gündelik hayatın rahatlığını ve rahatsızlığını yok etmek emelindeyim. Bunu başarmanın tek yolu meşguliyet ve koparılmamak şartı ile kitaplardır. Kendi içinde parlayan ve aklımızı hissiz ve derinliksiz kavislere maruz bırakan dostlukları da kenara bırakmalı. Belki böyle bir hayat yaşanılır ve mücadele edilmeye gerek duyulur. Bu örtüsüz ve düşüncesiz insanlar arasında sıkışıp ve onların istekleri doğrultusunda hareket etmeye mecbur bırakılıp köşede kalan insanlar bir nebze hayatı mütebessim kılabilir. Hayat hakkında söylenen her şey derinliksiz ve duygusuzdur. Duygulu olan tek nokta bir çocuğun kıpırtısı ile başlar. Hareket hür aklın vermiş olduğu tepkidir. Tepkiler aklın sınırlı duruşunu ve azgın boyutunu simgeler. Bilinen ve söylenen belirsiz lafların aklımızdan çıkması ve onun büyütülüp oturması gereken alana doğru itilmesi bizden kaynaklanan bir durumdan öte, bir ülkenin yaşantısı ile alakalıdır.‘’
Bu sözler Hikmet Şen’in ölü sesidir.
