Bir köşeye büzülmüş oturuyordu. Hayret ettim. Sanki erkeklere taş çıkaran o heybetli Osmanlı kadını gitmiş; yerine omuzları çökmüş, kamburu çıkmış, başı önüne eğilmiş, ihtiyar bir kadın gelmişti. Tarlada, bağda, bahçede çalışmaktan nasır tutmuş abdest suyuyla nurlanmış eli ellerimin arasında. Gözler değişmezdi. Nemli gözlerinin heybeti sanki ciğerimi deliyor. Titreyen dudaklardan acı kelimeler dökülmeye başlıyor.
‘’Ömrün bereketli olsun guzum. Gelmişin aracı oluyorsun; ama benim bu işe rızam yok. Ben elin kızına kötü demem. Amma benim Hasan’ım pek küçük. Deli oğlan, ‘İlle ben bu kızı alacam.’ diyor. Alacam demeyle alınmaz ki! Ne yiyeceksin, ne içeceksin, nasıl geçineceksin? Hem kendini hem de elin kızını ziyan edecek.
Âşık olmuş. Halden bilirim. Ben de âşık oldum Hasan’ımın babasından önce. Hem de ne aşk? Karasevdaya tutulduk ikimiz de; fakat kader… Ne anası ne babası istemediler beni. Mum gibi eridik ikimiz de. Rahmetli babam, merhametli adamdı. Benim bu halime dayanamadı, çareyi evermekte buldu. İlk görücü Hasan’ımın babası oldu. ‘Verdim, gitti.’ deyiverdi. Yalvardım, yakardım. ‘İstemem.’ dedim; lakin dinletemedim. Rahmetli anam, ‘Alışırsın, o senin kocan olacak. Seversin elbet.’ dedi.
Üç ay içinde düğün dernek kuruldu. Tek kelam etmediğim herif kocam oldu. Ama ne koca? Akşam olur, ekmeğini yiyemez; sabah olur, çorabını giyemez. Eli iş tutmaz. Ne tatlı dili var ne güler yüzü. ‘Kaderimdir.’ dedim, razı oldum.
Senesine varmadan hamile kaldım. Hısım akraba, konu komşu ‘Çocuk olsun. Senin herif düzelir.’ dediler. Hasan’ım doğdu. Daha beter oldu benim herif. Doğru düzgün eve erzak getirmez, yokluk yoksulluk bir sardı ki evi sorma gitsin. Kaynanam olacak avrada söyledim. ‘Anam ne olacak bu iş?’ diye ben suçlu çıktım. Neymiş efendim? Avrat dediğin cefa çekmesini bilecekmiş. Hiç sefasını sürmedim ki cefasını çeksem; fakat çektim. Üç yıl açlık tokluk, varlık yokluk geçti. Bir gün eve gelmedi. İkinci gün gene gelmedi, üçüncü gün geldi. ‘Benden sana hayır yok. Başının çaresine bak!’ dedi. Yalvardım, yakardım. ‘Bana acımıyorsan şu el kadar Hasan’ımıza acı.’ dedim. Dinleyen kim? Çekti, gitti. Çaresiz baba evine gittim. Önceleri bekledim. Pişman olur gelir diye.
Bir gün postacı mahkeme celbini getirdi. Boşandık. Ne nafaka ne de başka bir şey. Kim bilir o zamanlar nafakayı falan? ‘Gençsin, güzelsin. Gel sen bir daha evlen.’ dediler. ‘Olmaz! Hasan’ımı üvey baba eline vermem.’ dedim.
Rahmetli babamın evinde on iki sene kaldık. Hem anam hem babam kol kanat gerdiler bize. Sonra ikisini de arka arkaya ahirete gönderince kaldık mı yine Hasan’ımla baş başa? Gene açlık sefalet kapımıza dayandı. Kendi kendime ‘Huriye kocaman kadın oldun, aklını başına topla artık! Bu çocuğa hem analık hem babalık edeceksin.’ dedim. Rızkı veren Allah; yeter ki sen çalış! Tarlada, bağda, bahçede çalışmaya başladım. Bir de baktım ki; karnımız doyduğu gibi para da artıyor. Sonra kendi kendime ‘Huriye sen oğlanı okut, büyük adam et! Zamanı gelince de kendin gibi bir avrat al. Şöyle taşı ezecek, suyunu çıkaracak bir gelin.’ dedim. İyi de okuyor, kafası zehir gibi çalışıyor. Sen de bilirsin. Bir lafları var kurabbaz kurabbaz. Yani altmış yaşındaki adam gibi konuşur. Bakma sen öyle olduğuna, iyidir benim Hasan’ım. Kalbinde kötülük beslemez, kin tutmaz.
Geçen günlerin birinde, iki ay oluyor herhalde. Yatsı namazını kıldım, divana oturdum, tesbih çekiyordum. Geldi, dizime yattı. Baktım ki gözünden boncuk boncuk yaş boşalıyor. ‘Gözümün nuru Hasan’ım ne oldu sana?’ dedim. ‘Seviyom ana.’ demez mi? Vay başıma gelenler! ‘Ne zaman büyüdün de ne zaman sevdin? Kimmiş bu kız?’ dedim. ‘Ömür. Bi görsen ana, hem güzel hem namuslu.’ dedi. ‘Oğlum, bu Ömür bizim ömrümüzü yemesin.’ dedim. ‘Yok, ana ömre ömür katar o.’ demez mi? ‘Gelsin, görelim şu Ömür’ü.’ dedim. Tutmuş kızın elinden getirmiş. Allah var temiz kız; lakin pek bi çıt kırıldım. Avrat dediğin yeri gelince beşik sallayan eli dünyayı sallaması lazım, bunda o yok. Anlayıver.
Ertesi gün tutturmaz mı? ‘Ana, bu kızı bana al.’ diye. ‘Oğlum, okulun bitsin! Askerliğini yap, ekmeğini eline al! Everiyim.’ dedim, dinletemedim. Elde yok, avuçta para yok. Gittik kız istedik. Onlar da sağ olsunlar; birimizi iki etmediler, verdiler kızı. İçime bir korku düştü. Şimdiki gelinler kaynana kahrı çekmezler ya! Ayrı eve evlenirler de; ben bir başıma kalırsam diye. Kıza ‘Ömür kızım, benimle beraber aynı evde kalır mısın?’ dedim. ‘Olur.’ deyince baya rahatladım.
Söz günü yaklaştı. Hasan’ım ‘Ana, ben ayrı eve evlenmek istiyom.’ demesin mi? Başımdan kaynar sular döküldü. ‘Oğlum etme, eyleme! Ben bir başıma ne yaparım?’ dedim. Bağırdı, çağırdı. Kapıyı vurdu, çıktı. Bugüne kadar sözümden çıkmayan Hasan’ıma ne oldu ki böyle oldu? Ben de sinirlendim telefon ettim dünürlere. ‘Almam sizin Ömür’ünüzü oğluma.’ dedim, kapattım telefonu.
Topladım pılımı pırtımı. Geldim dul bacımın yanına. O dul, ben dul geçinir gideriz diye düşündüm; fakat ben de biliyom. Çocuk değilim, alacaz mecbur Ömür’ü oğluma. Oğlum kızı istiyor, kız oğlumu; ama dünürlere ayıp ettim.’’
‘Nasıl bakacaz yüzlerine?’ diye sordu. O zamana kadar başı önünde oturup çıt çıkarmadan annesini dinleyen Hasan hemen atıldı. ‘Anacığım, ben ayarladım kayınpederi. O bizim ablamız, başımızın tacı. Aramızda böyle şeylerin lafı olmaz diyor. Hele sen razı ol yeter.’ deyip anasının elini öptü. Bizce bu iş tatlıya bağlanmıştı; fakat bir de Huriye teyzeye sormak lazım…
