“boğazkesen’de beni öpecek gibi olmuştun
nefes kesen bir andı”
yeni yeni anlıyorum büyük büyük binaların
eskimiş tırabzanları, göğe doğru uzanan
ve zamanla kısalan: yalnız bizim hatırladığımız
mavi, bazan masmavi duvarları
niçin gülümsetirdi bizi
seni gülümseten her şeyi not ettiğim defter
henüz yürümediğimiz sokaklar
her şeyi seninle baştan görmek isteyen
gözlerimden öpmediğin günler
bunları yazıyorum. işimiz yazmak yaşamaksa başka
yazılsın başka içkiler dikilsin kaygılar sıkılıp
durulsun. hani demiyorsun ya “neden susuyorsun”
bunca konuşmak varken
derzler atıyoruz fayanslara dersler çıkarıyoruz
onlardan. bunca konuşmak varken
çukurcuma’dan girip firuzağa’dan çıkıyoruz
kartla ödemeye üç lira fark alan
esnafa yüzümüzü asıyoruz bunu iyi ki yapıyoruz.
sabahları göğü boyuyoruz geceleri
şişeleri boyluyoruz. cabernet sauvignon
merlot, öküzgözü, boğazkere
kaç kere dedin kimseyi böyle sevme
bu arada ben ikna oldum gibi
nasıl manipülatifsin. ilk defa
canlı olan şeyleri sevmiyorum
dört levent’te bir vitrin camında beşinci kere
bu kendi yansımamıza hayran kalışımız.
her keş bizi izlerken. pantolonların
paçalarını kısaltıp göğe uzattığımız saatlerde
saatte yüz kilometre hızla boğazkesen’den aşağı
üç liralık komisyon farklarını elediğimiz bu altıncı sefer
yediye tamamlanan bir günah listesi bu
kaldırımlarda sürüklenen ambalaj destesi
bu nasıl rüzgarda hışırdama sıklığı. sık kırığı
ceplerimizi boşaltıp asfaltın pürüzlerine bıraktığımız
bozuk paralar, tren tarifeleri, fişler…
seni severken öpüştüğüm hep başka başka kadınlar.
yerli yersiz duraklarda durup
bekleme salonlarının sararmış aynalarına
bakarak kendimizi ihmal ettiğimiz bilmem bu
kaçıncı sefer
soğuk gecelerde nefesimiz buğulansın diye
cam giydiriyorlar binaların cephelerine.
eee artık bu kadarı da olmaz derken
kurgulanmış rotaların dışına saptık.
masadaki tortular birikiyor yavaşça
kadehlerin kenarında kalan parmak izlerinden
kendimize yeni bir coğrafya çıkarıyoruz.
bunca susmak varken
hani demiyorsun ya “neden konuşuyorsun
ben seni anladımm gibi
fiş almasak da olur.