Mayıs ayının ortalarıydı. Hiçbir mayısa bu kadar sıcak olma hakkı verilmemeli. Soyunma kabininin ahşap duvarları üstüme üstüme geliyor. Kapana sıkışan bir farenin bile daha rahat bir ortamda olduğuna emin oluyorum. Deneyip çıkardıklarım utanç duvarından hallice. Sevdiğim bir şey yığının altında kalmışçasına tedirginim. Dışarıdan heyecanlı sesler yükseliyor. “Bize de göster.” diyorlar. Bu müşkülpesentliğimle herkese zahmet verdiğimi düşünüyorum. En çok da çalışanlara… Gereksiz mütevazılığımdan da bir türlü kurtulamadım gitti. Karakterime bir tutamcık bencillik ekleyebiliyor muyuz? Ekleyemiyormuşuz. Tamam.

Stresten mi terliyorum yoksa terlediğim için daha mı fazla strese giriyorum. Zalim bir ağustos sıcağı sinsice tenimin üzerinde geziniyor. Alnımdan enseme, köprücük kemiklerimden göğüslerimin altına, belimden kalçalarıma boşanıyor ve sel oluyor. Kumaş parçalarını bedenime oturtamıyor, üzerlerinde bariz lekeler bırakıyorum. Kimisi kabine tutturulan askıda kimisi üzerine oturabilirmişim gibi konulan pufta kimisi de iki seksen uzanmış boylu boyunca. Tül, şifon, saten, dantel, ipek, parlak, mat, beyaz, krem seçim yapmam için bekliyor. Hepsi kusursuz güzellikte. Bunca mücadeleye rağmen her model nefis görünüyor. Yukarıda tutuyor, üzerime geçiriyor, belini ve omuzlarını iyice oturtup fermuarını çekiyorum ya da bağcıklarından kurdeleler yapıyorum. Farklı kalıplar, modeller, kumaşlar hepsi biçilmiş birer kaftan. Üzerimde dikilmiş gibi uyumlu. Daracık alanda aynadan sırtıma, belime bakmayı ihmal etmiyorum. Hepsi çok güzel ama hiçbiri içime sinmiyor. Hepsini alacakmışım gibi hissedip hiçbirini almadan çıkıyoruz. Bu çile bitsin diye öylesine bir karar vereceğim de yok.

Aylardır mağaza mağaza geziyoruz. Bunu kaçıncı kez yaşıyorum, bilmiyorum. Her seferinde zihnimde aynı sarsıcı, ezici kuvveti hissettim. Giydim ve beğendim. Ta ki oraya bakana kadar. Oysaki bakmaktan kaçındım. Ya aynaya yansıdı ya da gözüm ilişti. Bir şekilde gözlerim sol omzumdan koluma yayılan büzülmüş, sert, parlak, deforme olan, yer yer koyulaşan yanık izine gitti. “Ben, seni kompleksli yetiştirmedim.” diyen ve aksini kabul etmeyen annemin sesi yankılandı kulaklarımda. Küçükken yaramı onur madalyası gibi üzerimde taşırdım. Soğuk havalarda bile kısa kollu giydirirdi annem beni. İzden utanmadığımı kanıtlamaya en çok annemin ihtiyacı vardı. Utanırsam, saklarsam, rahatsız olursam, yadsırsam, kapatırsam ihmali ortaya çıkacak ve bununla yüzleşmek zorunda kalacaktı. Vicdan muhasebesi yapmak yerine baskıyla tercihimi elimden aldı. Bu bir dogmaydı ve sorgulanamaz, üzerine fikir beyan edilemezdi.

Yanık izini kapatmadan sokağa gönderildiğimde savunmasız kalmış bir kuş gibi çırpınırdım. Fotoğraf çekilirken kolumu arkadaşımın arkasına saklardım. Dolaşırken de illa bir arkadaşımla kol kola girmek isterdim ve hep “Bu yanıma geçsene.” derdim. Bazı çocuklar kibardır, sormaz. Bazıları sadece merak eder. Bazılarıysa merhametsiz ve kabadır, onlar alay eder. Büklüm büklüm eklem yerindeki deri yumağına pipiye benziyor, der. Gülüşür, eliyle gösterir, yakıştırmalarını acımasızca duyurur, lakaplar takar, incitir, yüzüne vurur, eksik ve kusurlu hissettirir ama ben “Koluna ne oldu?” demeyenleri severdim.

“Bunu da deneyin.” diye kabin kapısının üzerine eklenenlerle birlikte yüreğim iyice daralmaya başladı. Kumaş yığını bembeyaz bulutları anımsatıyor, bense gökyüzünde dolaşıyordum. Geçmişin dehlizlerinde beyazlar önce griye sonra siyaha dönüşüyor, ter damlaları sağanak olup fırtınaya bürünüyordu. Gözlerimi kapatıyorum. Bir, iki, üç nefes al ve ciğerlerindeki havayı yavaş yavaş dışarı bırak. Gözlerimi açıyorum ve bedenim küçücük. Babam oturuyor karşımdaki divanda. “Eklem yerlerinde perde var, biraz daha büyüyünce deri daha da gerilecek, kolunu kullanamayacak.” diyor annem. Mülakatta gibi kolumu göğe doğru sağa sola uzatıp duruyorum. “Hayır, yapabiliyorum işte.” ama bunu demiyorum. Sadece yapabildiğimi ve hep yapacağımı göstermeye çalışıyorum ki ameliyat olmayayım. Annem babamı ikna etmeye çalışıyor. Babam pek istekli değil. Benim için endişelendiğini sanıyorum. Yanılıyorum.

Kabinin dışındaki telaş ve heyecan, karamsar bir yılgınlığa dönüşüyor. Başka şeylerden bahsetmeye başlamışlar. Sıkılıyorlar mı acaba, diye düşünmekten bir süreliğine alıkoyuyorum kendimi. Benimle ilgilenmedikleri için teskin oluyorum. İç çamaşırlarımlayım. Aynada kendimi izliyorum. Yan dönünce kolum pek gözükmüyor. Saçıma elimle gelişi güzel bir topuz şekli verdim. Perçemlerim alnıma döküldü. İri kahverengi gözlerim, minik burnum, simetrik ağzım, dağılmış makyajıma ve suratımdaki şaşkın ifadeye rağmen hoş görünüyordu. Arada saçlarımı toplamalıyım, diye düşündüm fakat birden annemin saçımı sımsıkı at kuyruğu yaptığı günleri anımsadım. Tasla kafama vura vura çitilediği saçlarımı ıslakken tarayıp saç tellerini derimden sökercesine toplardı. Bir saç telinin dahi omuzlarıma dökülüp sürrealist sanat eserini gizlemesine tahammülü yoktu. Başı boş olduğum anlarda saçımdaki bağı çözmek isterdim fakat tekrar aynı şekilde toplayamayacağımı bildiğimden buna hiç yeltenmedim. Yine de saçın en doğal kamuflajım olacağını içgüdüsel olarak biliyordum. O yüzden saçlarımı daima uzattım. Zamanla şahsi gardiyanımın göz hapsinden tahliye edildim. Ben özgürdüm fakat bu sefer saçlarım ebediyen sol tarafımda durmaya mahkûm edilmişti.

İçerideki yapış yapış hava ve bunaltıcı koku yaz tatilinde sürgün edildiğim Vakıf Gurebanın plastik cerrahi koridorlarına sürüklüyor zihnimi. Bedenim küçülüyor, üzerimdeki beyazlığın içinde kayboluyorum. Kumaşlar hastanenin lekesiz ak duvarlarına dönüşüyor. Güneş ışığını pencereler, perdeler, duvarlar, göğe yükselen ağaçlar engelleyemeye yetmiyor. Yatakhanede geçirdiğim sıkıcı zaman diliminde mahalledeki arkadaşlarımın oyunlarında yer aldığımı düşlüyorum. Servise yerleştiğimiz ilk günden itibaren bedenimle ilgili bu kararın yetkili mercii olmadığımı biliyorum. Her gün viziteye çıkan, gülümseyerek yüzüme bakan doktor ordusunun neşterle derimi yüzeceğinin farkındaydım. Sadece tüm yaz tatilimin burada heba olmasını kabullenemiyordum. Yeni gelen hastalar, bizden önce gelenler, ameliyat olup ağrı içinde sızlananlar, taburcu olarak ayrılanlar, dün yatış yapan ertesi gün ivedilikle işini halledenler odanın içinde sağlıkçılar, refakatçiler, ziyaretçiler daimî bir sirkülasyon var. Yatağına mıhlanmış gibi haftalardır ameliyat sırası bekleyen ben ve benden bir yaş küçük Sadık dışında… Göbek bağım hastanenin temel atma töreninde bir kolona sabitlenmiş gibi demirbaş evraklarına kaydedilip unutulmuştum. Sadık ile adeta hastanenin maskotu olmuştuk. Bolca bulunan plastik eldivenleri hiç çekinmeden alıp ellerimize, kafamıza, ayaklarımıza geçirip oda oda gezerek insanları eğlendirmeye çalışırdık. Bizden küçük çocukların buradaki vakitlerinde neşelenmesini sağlayarak hatıralarını gökkuşaklarıyla bezemeye çalışıyor, çocuk aklımızla yetişkinlerin de endişelerinden sıyrılmalarını ümit ediyorduk. Sadık’la arada didişip küsüşürdük. Bu anlarda lütfedermiş gibi yan odadaki Ünzile ablanın yanına gidip onunla bilgiç bilgiç konuşurdum. Ünzile abla liseye gidiyordu, bense ortaokula bu sene başlayacaktım. Cep telefonu vardı. Onu bana verip saatlerce yılan oynamama izin verirdi. Yine de aklım evimden, mahalledeki arkadaşlarımdan, parkta oynamaktan, akşam ezanına kadar koşturmaktan, kızardığını düşündüğüm kirazlardan, tırmandığım ağaçlardan bir türlü çıkmıyordu. Telefonu yatağın üzerinde gerili beyaz çarşafların üzerine bıraktım. Ünzile abla: “Az oynadın.” dedi. “Sadık, bekliyor.” diyerek ona yalan attım. Odadan, hastaneden sıvıştım ve bir minibüse atladım. Yolları gide gele ezberlemişim. Mahalle bin bir güzelliğiyle karşımdaydı. Koştum, oynadım, komşudan salçalı ekmek alıp yedim, atladım, zıpladım ama hiç yorulmadım. Yokluğum fark edilmeden hastaneye geri dönmeliydim. Az daha diye diye bir türlü de doymadım. Dönüş yolu annemin gazabını düşündüğüm için oldukça sıkıntılı geçti. Minibüsten indim. Bahçeden binaya doğru yürürken oldukça çekingen ve ürkektim. Plastik cerrahi servisine çıktım. Darağacına giden hükümlüler gibi boynum kıldan inceydi. Geçirdiğim günün bedelini ödemeye hazırdım. Servisin koridorundan bana doğru hışımla yaklaşan kadının annem olduğunu idrak ettim. Küçük ve çelimsiz bedenimin üzerinde şaklayan tokatlara nail oldum. Vücudumun hangi bölgesini daha çok dövmesi gerektiğine karar veremiyordu. Eli bir saçıma gidiyor bir yüzüme saldırıyor, ensemden karnıma bacaklarıma darbeler inip duruyordu. Beyaz önlükler girdi araya ve annem, birisinin ona çocuğunu dövemeyeceğini söylediğini ilk kez duydu. Ceremesini sonra çıkarmak suretiyle öfkesini bir süre rafa kaldırdı ve okumuş insanlarla konuşurken takındığı kibar, düzgün telaffuza sahip kadın kisvesine büründü. Daha doğrusu bürünmek zorunda kalmıştı. “Tekrarı halinde sizi kurumdan çıkarmak zorundayız.” diyen beyaz pelerinli kahramanlarım farkında olmadan prangalarımı esnetmiş, yaramazlıklarıma zemin hazırlamıştı. Vukuatımın hepsi; tarafımca titizlikle hazırlanıyor, kıvrak bir zekanın izlerini taşıyordu. Aklıma esen her fikir emsali görülmeyen bir hızda yanına taraftar topluyor, ünümüz diğer servislere kadar yayılıyordu. Kamuoyu arkamdaydı. Bunun verdiği yetkiye dayanarak Sadık’ı da yanıma aldım ve elimde lolipopumla başhekimin karşısına dikildim. “Günlerdir buradayız. Üç hafta oldu. Hala ameliyat olmadık. Biz ameliyatımızı olup sağlığımıza kavuşmak istiyoruz. Bizden sonra gelenler bile taburcu oldu. Doktorlar bıçak parası alıyormuş. Bizim o kadar paramız yokmuş.” dedim. Ertesi gün ikimizin de ameliyat listesinde adımız çıktı. Yaz tatilinin kırıntısını olsun elde etmek için oldukça cesurduk. İncecik bezden yapılmış bir önlükle ameliyathanenin soğuğunda sedyede yatarken aslında korkuyordum. Çok korkunca ameliyatın iptal edildiğini duyduğum için de tüm endişelerimi içime yutkundum. Koluma açılan damar yolu, içine boca edilen sıvı, yüzüme kapanan maske, ağrılar içinde uyanışım, kolumdaki bembeyaz sargılar… Her yerden beni ziyarete geliyorlar. Şahitlik ettikleri neşenin böyle solup somurtmasına inanamıyorlardı. Canım çok acıyor. Tırnaklarımı istemsizce koluma geçirmişim. Bir koluma bir kabinin içinde sıkışmışlığıma bakıyorum. Kolumdan sızan kan üzerimdeki gelinliğe yayılıyor. Utancıma bir utanç daha ekleniyor. Buradan nasıl çıkacağım, bilmiyorum.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir