tanrı’nın yarattığı ilk şey ağaçlarmış
çünkü kozmik yankılar yalnızca hakikat ve doğa birleştiğinde çığırırmış
ama duymaya rüya dallarında kuzey yıldızı izlemek yetmezmiş
bundandır rûh-i revan’lar hiç durmaz, hep yalvarırmış
gökyüzü çınarları kavaklarla sık sık yarışırmış
ilahlar en sevdiğimiz ağaçlar en sevdiğimiz oyuklara yuva olabilecek mi iddialaşırmış
ahenkle verilen her nefes, titrek sarılmalardan münasipmiş, onlar bile anlamazmış
ahenkle verilen her sözün tutulmasına insanlığın kudreti var sanırlarmış
herkes kahkahalar atarken sakin tebessümler karıştırmak akşama
farklıyım mı demekmiş sahteyim mi
renklerimize yaren biçilmiş yüzükler ruhunun derinliğini hâlâ yakalayamamış
bu yüzden evrendeki hakikate ve de köklere perçinli her yaratık yüreklerimize hikayeler anlatmış
kurulan her cümle mihenkle tartılmış
özlemlerimiz biz özümüzle barışık olana kadar tası tarağı toplamış
biz duymamışız, ama masalarımız ve namazlarımız hep ısınmış
kırmızı pabuçlara iltifatlar dalların sedasına karışmış, karbeyaz tomurcuklara yayılmış
içsel öfkeler affına sığınmış
menzillerce defa sığınmış
duygudur, maneviyatını ışıldatır, fısıltılarını
yıkarmış
tanrı’nın yarattığı ikinci şey gökler, son şey yüzlermiş
bizi hep gözlermiş
çevre nehirler gülüşen meyveler büyütemez diye narların en güzelini kesmiş
hep güzelliğin, kötülüğü aratmayacağını o da bilememiş
oysa allah demiş
evrenin kalbi kiriştenmiş
almadığın her nefes, şafaktan bir eksiymiş
ezelî ağlayışlar ne kimseyi kimseye geri getirir, ne de hakikatle doğayı birleştirirmiş
